گردانده مىشوند » ؟ ! او ميان مردم ، به حكم داوود عليه السلام و محمّد صلى الله عليه و آله قضاوت مىكند و اين هنگام است كه زمين ، گنجهايش را آشكار و بركتهايش را نمايان مىكند و آن هنگام ، كسى از شما ، جايى براى دادن صدقه و احسان خويش نمىيابد ؛ زيرا بىنيازى ، همهء مؤمنان را فرا مىگيرد » .
سپس فرمود : « حكومت ما ، آخرين حكومت خواهد بود و هيچ خاندانى نخواهند بود ، جز آن كه پيش از ما حاكم خواهند شد تا چون شيوهء ما را ديدند ، نگويند : اگر ما نيز حاكم مىشديم ، مانند همينها رفتار مىكرديم ، و آن همان سخن خداى متعال است : « و فرجام ، از آنِ باتقوايان است » » . « 1 »
1866 . بحار الأنوار - به نقل از كتاب الغيبةى سيّد على بن عبد الحميد كه او سندش را به جابر رسانده است - : امام باقر عليه السلام فرمود : « هنگامى كه قائم ظهور مىكند و به كوفه وارد مىشود ، خداوند متعال از پشت كوفه ، هفتاد هزار صدّيق ( انسان راستين ) را بر مىانگيزد كه جزو همراهان و ياران او مىشوند و كوفه [ و دشت عراق ] را به اهلش كه خود آنها هستند ، باز مىگرداند ، و [ امام ] در سال ، دوبار به مردم عطا مىكند و در هر ماه ، دو بار به آنها روزى مىرساند « 2 » و چنان ميان مردم ، مساوى توزيع مىكند كه كسى را نيازمند زكات نمىبينى ، و پرداخت كنندگان زكات ، زكاتشان را براى نيازمندان شيعه مىآورند و آنان آن را نمىپذيرند و آنها به ايشان اصرار مىكنند و در خانههايشان مىچرخند و به آنها مىدهند ؛ ولى آنها مىگويند : ما نيازى به پول شما نداريم » .
و حديث ادامه دارد تا آن جا كه فرمود : « و اموال همهء اهل دنيا از دل زمين و روى آن ، نزد او گرد مىآيد و به مردم گفته مىشود : به سوى چيزى بياييد كه به خاطر آن ، قطع رحم كرديد و خون حرام ريختيد و مرتكب حرامها شديد ، و او عليه السلام چنان عطا مىكند كه كسى پيش از او نكرده است » . « 3 »
هامش
( 1 ) . الإرشاد : ج 2 ص 384 ، إعلام الورى : ج 2 ص 290 ، روضة الواعظين : ص 291 ، كشف الغمّة : ج 3 ص 255 ( در اين منبع ، آمده است : به نقل از ابو عبد اللَّه عليه السلام » ) ، بحار الأنوار : ج 52 ص 338 ح 83 .
( 2 ) . در روزگار امام باقر عليه السلام و مدّتها پيش از ايشان ، مردم ، از بيت المال ، سهميّهء مالى سالانه دريافت مىكردند ، چنان كه ارزاق عمومى را در هر ماه مىگرفتند كه گونهاى يارانه به شمار مىآيد و امام مهدى عليه السلام آن را دو برابر مىكند .
( 3 ) . بحار الأنوار : ج 52 ص 390 ح 212 .