نمىبرند و چون چنين شود ، بزرگ و سَرور دين ، فراخوان مىكند ، و خداوند گروهى را از اطراف زمين روانه مىدارد تا مانند جمع شدن ابرهاى پراكندهء پاييزى ، گرد هم آيند . به خدا سوگند ، من آنها را مىشناسم و نام آنها ، تبارشان و نام فرمانده و جايگاه مركبهاى آنان را نيز مىدانم و آنان گروهى اند كه خداوند ، هر گونه بخواهد ، آنان را منتقل مىكند . از هر قبيله يك ، دو ، سه . . . ( امام عليه السلام تا نُه تن را شمرد ) هستند و از هر سو مىآيند تا سيصد و سيزده تن به تعداد جنگاوران بدر شوند و آن ، همان سخن خداوند است : « هر كجا باشيد ، خداوند ، همهء شما را [ گرد ] مىآورد . خداوند بر هر كارى تواناست » تا آن جا كه شخصى چمباتمه نشسته و دستارش را به گرد پاهايش بسته ؛ امّا هنوز آن را نگشوده است كه خداوند ، وى را به آنان مىرساند " » . « 1 »
1619 . إثبات الهداة - به نقل از سيد هبة اللَّه بن ابو محمّد حسن موسوى در كتاب المجموع الرائق من أزهار الحدائق ، از كتابى در بر دارندهء سخنرانىهاى امير مؤمنان عليه السلام و از جمله ، خطبهء سنددار لؤلؤيّه كه به جابر انصارى مىرسد و طولانى و مشتمل بر نشانههاى آخر الزمان است و به اخبار غيبى از جمله اخبار مربوط به امويان ، عبّاسيان ، دجّال و سفيانى پرداخته و به اين جا رسيده است - : فرمود : « مهدى ، از فرزندان من است .
ميان ركن [ حجر الأسود ] و مقام [ ابراهيم ] ظهور مىكند و پيراهن ابراهيم را به تن و رداى زيباى اسماعيل را به بر دارد و در پايش كفش شيث است . نشانهء رهنمون كننده به او ، سخن پيامبر صلى الله عليه و آله است كه فرمود : عيسى بن مريم از آسمان فرود مىآيد و مهدىِ از نسل مرا همراهى مىكند . هنگامى كه ظهور كرد ، او را
هامش
( 1 ) . الغيبة ، طوسى : ص 477 ح 503 ، بحار الأنوار : ج 52 ص 334 ح 65 .