پادشاه به او مىگويد : واى بر تو ! تا حال كجا بودى و چرا تا كنون اين خبر را به من نرساندهاى ؟
راهب مىگويد : اگر نمىترسيدم كه پادشاه با كشتن افرادى بىگناه ، به گناه بيفتد ، اين آگاهى را به او نمىدادم تا به چشم خود ببيند و مشاهده كند . پادشاه مىگويد : آيا مىپندارى كه او را مىبينم ؟ مىگويد : آرى ، سال نمىگذرد كه سوارانش مركز سرزمينهايت را لگدمال مىكنند و اين افراد [ گم شده ] مذهب شما را به آنها خبر مىدهند . پادشاه به او مىگويد : آيا كسى را دنبال آنها نفرستم تا خبرى از آنها برايم بياورد و نامهاى برايشان بنويسيم ؟ راهب به او مىگويد : تو كسى هستى كه تسليم او مىشوى و از او پيروى مىكنى و مىميرى و يكى از يارانش بر تو نماز مىخواند .
و آنان كه در سرانديب و سمندر فرود مىآيند ، چهار تن از تاجران فارس هستند كه از كار خود بيرون مىآيند و در سرانديب و سمندر مستقر مىشوند تا صدا [ ى قيام ] را بشنوند و به سوى آن رهسپار شوند .
و آن كه از كشتىاش در آبهاى شلاهط مفقود مىشود ، مردى از يهوديان اصفهان است كه ميان كاروانى از شلاهط بيرون مىآيد و هنگامى كه شبانه در دريا حركت مىكند ، ندايى مىشنود و از كشتى بيرون و بر زمينى استوارتر از آهن و نرمتر از حرير فرود مىآيد و ناخدا به سوى او مىرود و مىنگرد و فرياد بر مىآورد :
همراهتان را دريابيد كه غرق شد ! و آن مرد ندا مىدهد : مشكلى ندارم . من روى زمين صافم . و ميان او و آنها جدايى مىافتد و زمين زير پايش ، در هم مىپيچد و اين زمان ، همهء افراد گروه به مكّه مىرسند و هيچ كس از آنان جا نمىماند » . « 1 »
1612 . دلائل الإمامة - با سندش به نقل از مسعدة بن صدقه - : امام صادق عليه السلام سپس ياوران قائم عليه السلام را براى ابو بصير نام برد و فرمود : « امّا آن كه در طاربند شرقى
هامش
( 1 ) . دلائل الإمامة : ص 562 ح 527 .