به كوفه سرازير مىشوند و گرداگرد آن را خراب مىكنند . آن گاه به سوى شام رو مىكنند و سپس پرچم هدايتى از كوفه بيرون مىآيد كه به دو گروه از آن لشكر مىرسد « 1 » و آنها را مىكشند ، به گونهاى كه حتّى كسى از آنها نمىماند تا خبرى بياورد و غنيمتها و اسيران در دست آنان را نجات مىدهند و لشكر ديگر سفيانى در مدينه فرود مىآيد و آن را سه روز و سه شب غارت مىكنند و سپس خارج مىشوند و به مكّه روى مىآورند تا اين كه در بيداء ( بيابان ميان مدينه و مكّه ) ، خداوند ، جبرئيل را روانه مىكند و به او مىفرمايد : " اى جبرئيل ! برو و آنان را هلاك كن " و او با پايش ضربهاى به آن بيابان مىزند و خداوند ، آنان را به زمين فرو مىبرد ، و اين ، همان سخنش در سورهء سبأ است : « و كاش آن گاه را مىديدى كه چه سان هراسان اند و راه گريزى ندارند . . . » و هيچ كس از آنها نجات نمىيابد ، جز دو تن كه يكى بشارت مىدهد و يكى هشدار ، و هر دو از قبيلهء جهينه اند ، و از اين جا سخن : " و خبر يقينى ، نزد جهينه است " آمده است » . « 2 »
1 / 3 كشته شدن نفْس زكيّه
1 / 3 - 1 حتمى بودن كشته شدن نفْس زكيّه
1213 . الغيبة ، طوسى - به نقل از ابوحمزهء ثمالى - : به امام صادق عليه السلام گفتم : امام باقر عليه السلام مىفرمود : « خروج سفيانى ، حتمى است و نداى آسمانى و طلوع خورشيد از مغرب
هامش
( 1 ) . عبارت عربى « على الفئتين » ، در برخى منابع نيامده و در برخى به شكل « على ميلين ( دو ميلى كوفه ) » وبرخى « على ليلتين ( به فاصلهء دو شب ) » آمده است ( م ) .
( 2 ) . تفسير الطبرى : ج 12 ص 107 ، تفسير القرطبى : ج 14 ص 315 ؛ مجمع البيان : ج 8 ص 622 ( با عبارت مشابه ) ، بحار الأنوار : ج 52 ص 186 .