الْحُسَيْنِىِ ضَاعَفَ اللَّهُ سَعَادَتَهُ وَ شَرَّفَ خَاتِمَتَهُ مَا هَذَا لَفْظُهُ عَنِ الصَّادِقِ عليه السلام . . . .
به خطّ برادر شايستهام ، قاضى محمّد بن محمّد حسينى آوى - خداوند سعادتش را دوچندان كند و پايان كارش را شرافت بخشد - مطلبى را از امام صادق عليه السلام يافتم كه چنين بود : . . . .
و آن گاه متن مشابه را با تفاوتهايى در بخش انتهايى آورده است . « 1 »
يادآور مىشويم ، رابط سيد ابن طاووس در انتساب برخى ادعيه به امام زمان عليه السلام ، همين سيّد آوهاى است . بنا بر اين ، اگر سيّد آوهاى ، اين استخاره را به امام زمان عليه السلام نسبت مىداد ، قاعدتاً ابن طاووس نيز همان گونه نقل مىكرد ، در حالى كه ابن طاووس در كتاب ديگرش الأمان ، اين استخاره و دعاى مربوط به آن را بدون ذكر سند نقل كرده ؛ امّا باز آن را به امام صادق عليه السلام نسبت داده است . « 2 »
مىتوان گفت : اصل اين استخاره و دعاى مربوط بدان ، از متون منسوب به امام صادق عليه السلام بوده است كه در دسترس سيّد آوهاى بوده ؛ ولى چون او ، شخصى مقدّس و مورد احترام معاصرانش بوده و ملاقاتهايى با امام زمان عليه السلام داشته و برخى دعاها را نيز از ايشان نقل كرده است ، چنين گمان رفته كه اين استخاره را نيز از امام زمان عليه السلام نقل كرده است . با اين حال ، به دليل وجود اين دو نقل ، « استخاره با تسبيح » به امام صادق عليه السلام و امام زمان عليه السلام نسبت داده شده است چنان كه صاحب جواهر در بيان انواع استخارهها مىنويسد :
و تارة بالسبحة كما روى عن الصادق و صاحب الزمان وعليهما العمل فى زماننا هذا من العلماء وغيرهم . « 3 »
و گاه با تسبيح است ، چنانچه از امام صادق عليه السلام و امام زمان عليه السلام نقل شده و در اين زمان ، برخى از علما و ديگران ، به آن عمل مىكنند .
هامش
( 1 ) . فتح الأبواب : ص 272 ، بحار الأنوار : ج 91 ص 247 ح 1 ، وسائل الشيعة : ج 5 ص 219 ح 2 .
( 2 ) . الأمان من اخطار الأسفار و الأزمان : ص 98 .
( 3 ) . جواهر الكلام : ج 12 ص 163 .