و [ من ] با فرستادهء هشدار دهندهات و با على ، امير هدايتگر مؤمنان - كه درودهاى خدا بر او باد - و با حسنِ سَرور و با حسين شهيد ، دو نوهء پيامبرت ، و با فاطمهء بتول ( از دنيا بريده ) و با على بن الحسين ، زيور عابدان و داراى پيشانى پينهبسته [ از فراوانى سجده ] ، و محمّد بن على ، شكافندهء علمت ، و با جعفر بن محمّد صادق - كه بر پيمان و وعدهاش با تو پابرجا بود - و موسى بن جعفر ، خويشتندار در برابر خواستههايش و قيام كننده به عهدت ، و با على بن موسى الرضا ، رضايتمند به حُكمت ، و با محمّد بن على ، داناى فاضل و پسنديده ميان مؤمنان ، و با على بن محمّد ، امانتدار مورد اعتماد و هدايتگر راهجويان ، و با حسن بن على ، پاك پاكيزه و گنجور وصيّان ، به تو تقرّب مىجويم ، و نيز با امام قائم عادل منتظَر ، مهدى عليه السلام ، امام ما و فرزند امام ما - كه درودهاى خدا بر همهء آنان باد - به تو تقرّب مىجويم .
اى كه شكوهمند و بزرگى و شايستهء شُكوه و جلال و عفو و رحمت هستى ! اى كه قدرت دارد و لطف مىكند ! ناتوانىام را به تو شِكوه مىكنم و نيز آنچه از آرزويم در بارهء يگانگى و ژرفاى شناختت نرسيدم ، و با نامگذارى سپيد [ و نورانى ] و بزرگترين وحدت - كه هر كه پشت كرد و روى گرداند ، به آن نرسيد - ، به تو روى مىآورم . به بزرگترين حجابت و به والاترين كلمات كاملت - كه سراى بلا را از آن آفريدى و كسى را كه دوست داشتى ، در جنّة المأوى ( بوستانسرا ) « 1 » جاى دادى - ، ايمان آوردم و به پيشى گرفتگان و انسانهاى راستين پايدار ، [ همان ] مؤمنان قرار
هامش
( 1 ) . برگرفته از ترجمهء قرآن جناب آقاى موسوى گرمارودى .