پيش از قيامش غيبتى دارد » .
گفتم : چرا ؟
فرمود : « از جانش بيم دارد » و با دستش به دلش اشاره كرد [ و فرمود : ] « و او همان است كه انتظارش را مىكشند و او همان است كه مردم در تولّدش شك مىكنند . برخى مىگويند : هنوز در شكم مادرش است و برخى مىگويند : پدرش بى جانشين درگذشت و برخى مىگويند : او دو سال پيش از درگذشت پدرش به دنيا آمده است » .
گفتم : فدايت شوم ! اگر آن زمان را درك كردم ، مىفرمايى چه كار كنم ؟
فرمود : « اين دعا را بخوان : " خدايا ! خودت را به من بشناسان ، كه اگر خود را به من نشناسانى ، تو را نمىشناسم . خدايا ! فرستادهات را به من بشناسان ، كه اگر فرستادهات را به من نشناسانى ، هرگز او را نمىشناسم . خدايا ! حجّتت را به من بشناسان ، كه اگر حجّتت را به من نشناسانى ، از دينم گمراه مىشوم " » .
احمد بن هلال مىگويد : اين حديث را پنجاه و شش سال پيش شنيدم « 1 » . « 2 »
1008 . مهج الدعوات - با سندش به نقل از محمّد بن احمد بن ابراهيم جعفى ، معروف به صابونى ، در بخشى از حديثش در يادكرد از غيبت امام مهدى عليه السلام - : گفتم : شيعهات چه كار كنند ؟
فرمود : « دعا كنيد و فَرَج را چشم به راه باشيد كه به زودى ، پرچمى برايتان آشكار مىشود ، و چون برايتان آشكار شد ، خدا را سپاس بگزاريد و به آنچه برايتان آشكار شده ، چنگ زنيد » .
گفتم : چه دعايى بكنيم ؟
فرمود : « مىگويى : " خدايا ! تو خود را به من شناساندى و تو فرستادهات را به من شناساندى و تو فرشتگانت را به من شناساندى و تو پيامبرت را به من شناساندى و تو واليان امرت را به من شناساندى . خدايا ! جز آنچه را تو مىدهى ، نمىگيرم و جز با آنچه تو
هامش
( 1 ) . احمد بن هلال : او در سال 267 ق ، و پس از مخالفتش با نايب دوم امام مهدى عليه السلام درگذشت . ظاهراً اين حديث را پيش از منحرف شدن ، گفته است . حاصل ، اين كه : مىتوان گفت احمد بن هلال ، اين حديث را پيش از سال 210 ق ، يعنى در اوايل امامت امام جواد عليه السلام شنيده است ( ر . ك : ج 4 ص 10 « مدعيان دروغين وكالت » ) .
( 2 ) . الكافى : ج 1 ص 342 ح 29 ( با سند معتبر ) ، جمال الاسبوع : ص 314 .