دوباره و سهباره با عبارتهاى ديگر تكرار كردم ، باز سكوت كرد .
بار چهارم يا پنجم بود كه گفت : اذيّتم نكن ، حسينعلى ! گفتم : قصد من اين بود كه چيزى فهميده باشم . گفت : من نمىتوانم به تو بفهمانم ، خودت برو بفهم . « 1 »
4 / 21 : حاج شيخ عبد الكريم حائرى
893 . آية اللَّه سيّد محمّدرضا گلپايگانى « 2 » در سال 1397 ق نقل فرمودند كه : مرحوم آقاى حاج شيخ عبد الكريم [ حائرى ] ابتدا در اراك ، حوزه تأسيس كردند و بعد به قصد زيارت ، سفرى به قم نمودند . در همان سفر بنا شد كه در قم بمانند . همان وقت ، نامهاى به من مرقوم فرمودند كه هنوز هم موجود است و در آن نامه ، نوشته بودند : اگر مايليد ، به قم بياييد كه نان جُوى پيدا مىشود و با هم مىخوريم .
من در پى نامهء ايشان حركت كردم و به قم آمدم . چندى گذشت و ماه مبارك رمضان فرا رسيد . وضع مادّى روحانيت و حوزه ، بسيار بد بود ؛ زيرا وجوه شرعى به قم نمىآمد . سيّدى از اهل علم براى تبليغ رفته بود و خانوادهاش دچار تنگدستى شده بودند . شخصى نزد من آمد و درخواست كرد كه از آقاى حاج شيخ عبد الكريم استدعا كنم كه شهريّهء آن سيّد را بدهند .
من جريان را به آقاى حاج شيخ محمّدتقى بافقى - كه مقسّم شهريّه بودند - گفتم .
ايشان گفتند : وجه كمى در دست است . اگر بخواهيم آن را تقسيم كنيم ، نصيب و بهرهء هر يك از آقايان ، چيز كمى مثلًا دو قِران خواهد شد .
هامش
( 1 ) . فضيلتهاى فراموش شده : ص 149 .
( 2 ) . آية اللَّه سيّد محمّدرضا گلپايگانى ، زادهء 1316 ق در گلپايگان ، از مراجع تقليد شيعيان در دوران معاصر بود . وى از شاگردان آية اللَّه حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى بود و از آية اللَّه بروجردى ، اجازهء اجتهاد و از مرحوم شيخ عبّاس محدّث قمى و آقا شيخ محمّدرضا اصفهانى ، اجازهء نقل روايت داشت . وى در 96 سالگى در سال 1372 ش ( 1414 ق ) نداى حق را لبّيك گفت .