به او گفته شد : چرا او را به زير گنبد معروف به مقام صاحب الزمان عليه السلام در حلّه نمىبرى ؟ شايد خداوند متعال ، او را آن جا سلامت بخشد ! او چنين كرد و وى را زير آن خواباند و صاحب الزمان عليه السلام ، او را ايستاند و فلجش را شفا داد .
سپس بعدها با او دوست و برادر شدم ، به گونهاى كه از هم جدا نمىشديم و ماجرا را از خودش شنيدم و اين كه حجّت عليه السلام به او فرموده بود : « به اذن خدا برخيز ! » و به ايستادن او كمك كرده است ، و مردم چون چنين ديدهاند ، بر سرش ريخته و لباسهايش را پاره پاره كرده و براى تبرّك بردهاند ، تا آن جا كه مردم ، از لباسهاى خود به او پوشانده و به خانهاش رساندهاند .
من اين حكايت را بارها و به درخواست مردم ، از خودش شنيدم تا آن كه به سال 755 ق در جارف در گذشت . « 1 »
3 / 21 : حسين مدلَّل
833 . سيّد على بن عبد الكريم بن عبد الحميد نيلى گفته است كه : در رؤيت امام قائم عليه السلام خبرى مشهور نزد بيشتر اهالى نجف است . خبر را يكى از افرادى كه به او اعتماد دارم ، برايم اين گونه نقل كرده است :
خانهاى كه اكنون ( سال 789 ق ) در آن ساكن هستم ، از آنِ مردى صالح و اهل خير به نام حسين مدلَّل بود كه گذرى هم به نام او ، چسبيده به مزار شريف امام على عليه السلام قرار داشت . او مردى عيالوار و بچّهدار بود كه فلج شد و مدّتى نتوانست از جا برخيزد و خانوادهاش او را بلند مىكردند و براى كارها و نيازهايش اين سو و آن سو مىبردند . اين وضع به درازا كشيد و بر خانوادهاش سخت گذشت و به مردم ، نيازمند شدند و مردم هم بر آنان سخت گرفتند [ و كمك نكردند ] . در سال 720 ق ، شبى
هامش
( 1 ) . السلطان المفرِّج عن أهل الإيمان : ص 44 ، بحار الأنوار : ج 52 ص 73 ح 55 ، نجم الثاقب : ص 362 ح 43 .