تاريخ بشرى همراه شده است ، نقطهء ثقل معرفتى در مهدويّت ، آموزههاى وحيانى و نقلى است .
از اين رو بايد آموزههاى وحيانى ، نقطهء آغاز مباحث باشند و سپس در ادامه از اصول و قواعد عقلى و نيز دانشهاى تجربى استفاده شود .
تكيه بر قواعد عقلى محض ، بويژه آن جا كه برخى از حد وسطها خود ، معركهء آراست و با ابهامهايى جدى روبروست ، توجيهپذير نيست . چنان كه تكيه بر آموزههاى عرفانى و صوفيانه نيز ، كه بر كشف و شهود مبتنى است ، به تنهايى علمآور نيست و به كار تعليم و استدلال نمىآيد .
از اين رو به نظر مىرسد شكلگيرى رويكرد نقلى در قرن چهارم امرى طبيعى بوده است ؛ چنان كه پيدايش رويكرد عقلى - نقلى نيز در قرن پنجم توجيهى منطقى دارد .
موجهترين رويكرد آن است كه در آن نقل و آموزههاى وحيانى محور باشد و هر يك از عقل و دانش تجربى نيز در جاى خود به كار گرفته شود . اين همان رويكردى است كه محقّقان اين دانشنامه در پيش گرفتهاند .
دانشنامه امام مهدى ( ع ) بر پايه قرآن ، حديث و تاريخ ( فارسى ) — صفحة 75
مساهمون: محمد الريشهري
ص٧٥