همهء اعصار ، همين است كه جامعهء بشر ، هيچ گاه از راهنماى الهى ( پيامبر يا جانشين او ) خالى نيست .
احاديث صحيحى كه اين معنا را تأييد مىكنند ، به چند دسته تقسيم مىشوند :
دستهء اوّل . احاديثى كه دلالت دارند كه زمين از هنگامى كه آدم ابو البشر آفريده شد تا كنون ، از امام ، خالى نبوده است و تا انسانى روى آن زندگى مىكند ، امامت ادامه خواهد داشت . « 1 »
دستهء دوم . احاديثى كه بر ضرورت تداوم حجّت الهى در همهء اعصار تأكيد دارند و تصريح مىكنند كه حجّت خدا ، قبل از مردم و همراه با مردم و پس از مردم بوده و خواهد بود . « 2 »
دستهء سوم . احاديثى كه بر ضرورت تداوم حضور عالِم و راهنماى الهى در همهء اعصار ، تأكيد مىكنند . « 3 »
دستهء چهارم . احاديثى كه ضمن تأكيد بر ضرورت وجود امام و حجّت و عالِم الهى ، به حكمت و فلسفهء تشريعى و تكوينى وجود امام ، اشاره مىكنند . « 4 »
دستهء پنجم . احاديثى كه تأكيد دارند امام و حجّت الهى ، گاهى آشكار است و گاهى پنهان . « 5 »
دستهء ششم . احاديثى كه اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله را به ستارگان آسمان تشبيه كردهاند كه هميشه در آسمان هستند و هر گاه ستارهاى ناپديد شود ، ستارهاى ديگر پديدار مىگردد « 6 » و همچنين اهل بيت عليهم السلام تا دامنهء قيامت ، براى جهانيان ، نورافشانى خواهند
هامش
( 1 ) . ر . ك : ص 205 ( زمين از پيشوايان هدايت ، خالى نمىماند ) .
( 2 ) . ر . ك : ص 229 ( زمين از حجّت ، خالى نمىماند ) .
( 3 ) . ر . ك : ص 222 ح 33 و ص 224 ح 37 .
( 4 ) . ر . ك : دانشنامهء قرآن و حديث : ج 6 ( فصل چهارم / حكمت ضرورت امامت ) .
( 5 ) . ر . ك : ص 237 ( حجّت يا آشكار و بهنام است و يا پنهان و گمنام ) .
( 6 ) . ر . ك : ص 239 ( هر ستارهاى كه ناپديد شود ، ستارهاى ديگر طلوع مىكند ) .