الأَطعِمَةِ و أليَنِ اللِّباسِ ، فَدَعاهُ حُبُّ اللّهِ و رَسولِهِ إلى ما تَرَونَ . « 1 » بنگريد مردى را كه خداوند ، دلش را نورانى كرده است . او را در حالى ديدم كه پدر و مادرش به او بهترين غذاها را مىخوراندند و بهترين پوشاك را بر تنش مىكردند ، ليك دوستى خدا و پيامبر ، او را به اين [ زندگى سخت ] كه مىبينيد ، وا داشت . از امام على عليه السلام روايت شده كه فرمود : ما با پيامبر صلى الله عليه و آله در مسجد نشسته بوديم كه مصعب بن عمير ، وارد شد و پارچه‌اى پشمينه كه با پوست وصله خورده بود ، بر تن داشت . وقتى پيامبر صلى الله عليه و آله او را چنين ديد ، گريست كه چگونه پيش از اين ، در نعمت و آسايش بود و اينك ، چنين فقيرانه زندگى مىكند . مصعب بن عمير ، رشيدترين و زيباترين جوان مكّه بود . پدر و مادرش او را دوست مىداشتند . مادرش زيباترين و لطيف‌ترين لباس‌ها را بر او مىپوشانْد . وى خوش‌بوترينِ اهل مكّه بود . پيامبر خدا ، هميشه از وضعيت او ياد مىكرد و مىفرمود : ما رَأَيتُ بِمَكَّةَ أحسَنَ لِمَّةً و لا أرَقَّ حُلَّةً و لا أنعَمَ نِعمَةً مِن مُصعَبِ بنِ عُمَيرٍ . « 2 » در مكّه ، كسى را خوش‌موتر و خوش‌لباس‌تر و در ناز و نعمت‌تر از مصعب بن عمير نديدم .