« 1 » پس چون پندهايى را كه به آنها داده شده بود ، فراموش كردند ، درهاى هر چيزى [ از نعمت‌ها ] را بر آنان گشوديم تا به آنچه به آنها داده شده بود ، شاد گشتند . پس ناگهان [ گريبان ] آنها را گرفتيم و يكباره نااميد شدند . پس ، سپاس ، خداى پروردگار جهانيان را كه ريشه ستمكارانْ بركنده شد » . حَجّاج گفت : گمان دارم كه آن را به ما تأويل مىكرد ( ما را مصداق آن مىدانست ) . گفت : آرى . گفت : چون گردنت را بزنم ، چه مىكنى ؟ گفت : آنگاه ، من خوش‌بخت مىشوم و تو بدبخت مىگردى . پس فرمان داد گردنش را بزنند .