على عليه السلام مىدانست و هوشمندانه و مؤمنانه مىگفت : چون تو فرمان دهى ، ما را رأيى نخواهد بود .
عمرو ، يار همگام و همراه حُجْر بن عَدى و همفرياد او عليه ستم بنى اميّه بود و بدين سان ، معاويه آهنگ قتل او كرد و در سال 50 هجرى پس از آن كه همسر ارجمندش را براى دست يافتن به او زندانى كرده بودند توسط عمّال معاويه به شهادت رسيد . پس از به شهادت رساندن عمرو ، سر وى را به سوى معاويه گسيل داشتند و اين ، اوّلين سَرى بود كه در اسلام از ديارى به ديارى ديگر فرستاده شد .
ابا عبد اللّه الحسين عليه السلام ، در نامه پرشِكوه و كوبندهاش به معاويه ، از آن بزرگوار با عنوان « بنده صالح خدا » و « سختكوش در عبادتْ » ياد نمود و معاويه را به خاطر قتل او نكوهش كرد .
او همان كسى است كه در هنگامه جنگ صفّين به امام على عليه السلام گفت : اى امير مؤمنان ! به خدا سوگند ، پاسخم به نداى تو و بيعتم با تو ، نه از سرِ خويشاوندى ميان من و توست و نه براى آن كه مالى به من دهى يا مقامى كه بِدان ، ياد و نامم بر فرازد ؛ بلكه من ، تو را به خاطر پنج ويژگى دوست مىدارم : تو پسر عموى پيامبر خدايى ؛ و نخستين كسى هستى كه به او ايمان آورد ؛ و همسرِ سرور بانوان امّت ، فاطمه دختر محمّدى ؛ و پدر نسلى هستى كه از پيامبر خدا براى ما به جا مانده است ؛ و در ميان مهاجران ، بيشترين سهم را از مبارزه دارى .
پس اگر مرا وا دارى كه كوههاى استوار را جا به جا كنم و آب درياهاى موّاج را بركشم و تا آنگاه كه روز مرگ من در مىرسد ، پيوسته به تقويت دوست و تضعيف دشمنت مشغول باشم ، باز هم به خود نمىبينم كه حقّى را كه بر گردنم دارى ، تمام و كمال ، ادا كنم .
امام على عليه السلام او را دعا كرد و فرمود :
اللّهُمَّ نَوِّر قَلبَهُ بِالتُّقى ، وَ اهدِهِ إلى صِراطٍ مُستَقيمٍ ، لَيتَ أنَّ في جُندي مِئَةً مِثلَكَ !
حكمت نامه جوان ( فارسى ) — صفحة 415
مساهمون: محمد الريشهري
ص٤١٥