كرد . آخوند غلامحسين ، پدر بزرگ ميرزا ابوالحسن نيز از علماى پرهيزگار تهران بوده است و حاج شيخ محمّد تهرانى ، پدر علّامهء شعرانى ، از علماى تهران بود كه در سال 1346 ق ، از دنيا رفت .
علّامهء شعرانى ، قرآن را نزد پدر عالمش شيخ محمّد آموخت . بعد ، وارد مدرسهء مروى تهران شد و به تحصيل ادبيات عرب ، فارسى ، منطق ، فقه ، اصول ، فلسفه ، رياضيات و . . . پرداخت .
از مهمترين اساتيد وى در تهران ، حضرات آيات : سيّد حسن مدرّس ، ميرزا مهدى آشتيانى و ميرزا محمود قمى بودند . وى چندى در حوزهء علميهء قم ادامهء تحصيل داد و از محضر آية اللَّه شيخ عبد الكريم حائرى بهره برد . سپس به نجف هجرت كرد و از محضر آية اللَّه سيّد ابو تراب خوانسارى ( م 1346 ق ) استفاده كرد . او پس از تكميل تحصيلات علمى و سير و سلوك عرفانى ، در دوران رضاخان به تهران بازگشت و مشغول تدريس و تبليغ و تحقيق شد . علّامهء شعرانى ، به چند زبان ، از جمله فرانسه ، تركى و عِبرى تسلّط داشت . او شاگردان فرهيختهاى تربيت كرد كه از مشهورترين آنهاست : 1 . آية اللَّه ميرزا هاشم آملى ، 2 . آية اللَّه عبد اللَّه جوادى آملى ، 3 .
آية اللَّه حسن حسنزادهء آملى ، 4 . مرحوم استاد على اكبر غفّارى ، 5 . مرحوم مير جلال الدين محدّث ارمَوى و . . . .
اين دانشمند كمنظير ، پس از تحمّل مدّتى بيمارى قلبى و ريوى ، در هفتم شوّال 1393 برابر با دوازدهم آبان 1352 ، دعوت حق را لبّيك گفت و در جوار حرم حضرت عبد العظيم حسنى عليه السلام رو به روى باغ طوطى به خاك سپرده شد .
برخى آثار علّامهء شعرانى
علّامهء شعرانى ، در بسيارى از علوم و فنون اسلامى تبحّر داشت و صاحبنظر بود ، از جمله در تفسير و علوم قرآن ، فقه و اصول ، فلسفه ، كلام ، هيئت ،