اين كتاب ، يكى از جامعترين و مفيدترين كتابهاى رجالى است كه در دوران معاصر ، تأليف گرديده است .
نگاهى به زندگى آية اللَّه خويى
وى در شب پانزدهم رجب سال 1317 ، در شهر خوى ديده به جهان گشود و در اوان كودكى به فراگيرى خواندن و نوشتن پرداخت . در سال 1328 ق ، پدرش به نجف هجرت نمود و دو سال بعد ، در سال 1330 ق ، سيّد ابوالقاسم به همراه برادر بزرگتر و ديگر اعضاى خانواده به پدر خود پيوستند .
وى ، در نجف ، پس از تحصيل بعضى دروس نزد پدرش ، به فراگيرى درس خارج فقه و اصول پرداخت و در محضر بزرگانى چون شيخ الشريعهء اصفهانى ، شيخ مهدى مازندرانى ، آقا ضياء الدين عراقى ، محمّد حسين غروى اصفهانى و ميرزا محمّد حسين نايينى حاضر شد ، و نزد هر كدام ، يك دورهء كامل اصول و فقه را فرا گرفت و البته نزد دو شخصيت آخر ، بيشتر از ديگران تلمّذ نمود .
همچنين ايشان ، اجازاتى از بعضى بزرگان ، جهت نقل روايتْ اخذ نمود كه يكى از طرق آن ، اجازه از استادش آية اللَّه نايينى و او از استادش ميرزاى نورى است و ايشان نيز طرق خود را در خاتمهء مستدرك ، ذكر كرده است .
برخى آثار آية اللَّه خويى
از ايشان ، آثار بسيارى به جاى مانده كه اغلب آنها در حوزهء فقه است ( البته بجز تقريرات دروس فقه و اصول ايشان كه برخى از شاگردان فاضلش نگاشتهاند ) .
بعضى از تأليفات قلمى ايشان ، بدين شرح است :
1 . البيان فى تفسير القرآن ( در تفسير ) ؛
2 . أجود التقريرات ( در اصول ) ؛
3 . نفحات الإعجاز ( در علوم قرآن ) ؛