سه . تمييز مشتركات :
تمييز مشتركات ، بدين معناست كه براى مثال ، وقتى ديديم فلان راوى ، غالباً از « حسن بن يحيى » نقل مىكند و سپس ، در موارد معدودى مشاهده شود كه از « حسن » نقل كرده است و شك داريم كه آيا او « حسن بن يحيى » است يا « حسن بن عيسى » ، به قرينهء موارد غالب ، درمىيابيم كه مقصود ، همان « حسن بن يحيى » است . البته اين امر در ميان بزرگان رجال ، سابقه داشته است .
چهار . معلوم شدن تحريف و تصحيف :
بدين صورت كه پس از مشخّص شدن اين كه فلان راوى ، غالباً از مثلًا « حسن بن محمّد بن علان » نقل مىكند ، اگر در موارد معدودى ببينيم كه از « حسين بن محمّد بن عيلان » نقل كرده ، درمىيابيم در استنساخ ، تصحيف روى داده است .
پنج . تعيين طبقات راويان :
تعيين طبقهء راوى ، از ملاحظهء سندهاى روايت ، اساتيد و شاگردان هر يك از راويان معلوم مىگردد . در اين كار كه ايشان مبتكر آن است ، راويان ، بر حسب استادى و شاگردى طبقه بندى مىشوند ، بدين ترتيب كه : اصحاب پيامبر خدا ، مثل سلمان و ابو ذر ، از طبقهء اوّل و تابعيان آنها مثل ابو الطفيل از طبقهء دوم و از طبقهء سوم ، كسانى مثل ابوحمزه ثمالى و از طبقهء چهارم ، كسانى مثل زرارة بن اعيَن و . . . هستند تا در نهايت ، خود آية اللَّه بروجردى كه در طبقهء آخر يعنى طبقهء سى و ششم ، واقع شدهاند . « 1 »
ويژگىهاى روش رجالى آية اللَّه بروجردى
روش آية اللَّه بروجردى در اخذ روايت و عمل به مضمون آن ، اعتماد بسيار به شهرت فتوايى بود ، بدين معنا كه ايشان ، وقتى سراغ مناقشه در سند روايت مىرفت كه بين دو روايت ، تعارض وجود داشت ، آن هم نه تعارض مطلق ، بلكه تعارضى كه
هامش
( 1 ) . جهت اطّلاع بيشتر ، ر . ك : مفاخر اسلام ، ج 12 ، ص 347 - 349 ؛ المنهج الرجالى ، ص 207 - 216 .