ضمير در « لاتّصافه » به واحد برمىگردد .
و انتزاع صفته له : ضمير در « صفته » به وجوب و در « له » به واحد برمىگردد .
مع انّه : ضمير در « انّه » به معناى شأن مىباشد .
بجواز الاجتماع : مقصود از « الاجتماع » اجتماع امر و نهى مىباشد .
فى اتّصافه بهما : ضمير در « اتّصافه » به واحد و در « بهما » به دو حكم متماثل يعنى دو عنوان واجب برمىگردد .
بخلاف ما اذا كان بعنوان واحد : ضمير در « كان » به « اتّصافه بهما » برمىگردد .
او الالتزام بحدوث الاثر الخ : مقصود از « الاثر » حكم در جزاء بوده و اين عبارت ، بيان وجه سوّم از تصرّف بنا بر قول به تداخل بوده و عطف به « او الالتزام » قبلى است .
الّا انّه وجوب الوضوء فى المثال : ضمير در « انّه » به « حدوث الاثر » برگشته و مقصود از « المثال » نيز « اذا بلت فتوضّأ و اذا نمت فتوضّأ » مىباشد .
عند الشّرط الاول : يعنى بول .
و تاكّد وجوبه عند الآخر : كلمهء « تاكّد » عطف به « وجوب » بوده و ضمير در « وجوبه » به وضوء برگشته و مقصود از « الآخر » شرط آخر يعنى نوم مىباشد .
انّه لا وجه لان يصار الى واحد منها : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و ضمير در « منها » به وجوه سهگانه از تصرّف بنا بر قول به تداخل برگشته و اين عبارت ، نظر مصنّف مبنى بر عدم تداخل و جواب به وجوه يادشده مىباشد .
فانّه رفع اليد عن الظّاهر بلا وجه : ضمير در « فانّه » به « واحد منها » برگشته و مقصود از « الظّاهر » ظهور جملهء شرطيّه در حدوث عند الحدوث كه مستلزم تعدّد جزاء بوده و مقصود از « وجه » نيز قرينه مىباشد .
مع ما فى الاخيرين : مقصود از « ماء » موصوله ، اشكال بوده و مقصود از « الاخيرين » دو وجه اخير تصرّف بنا بر قول به تداخل مىباشد .
و ان كان صورة واحدا مسمّى باسم واحد : ضمير در « كان » اسم آن بوده و به متعدّد بودن
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 126
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص١٢٦