او را گفت پديدآى پس پديدار شد - سوره آل عمران - 3 - آيه 59 " پديدار شد . " حال است نسبت به زمان " پديدآى " نه زمان نزول آية ، و نفرموده " ثمّ قال له كن فكان " بلكه فرمود : " فيكون " تا دانسته شود كه پيدايش آدم مقارن فرمان تكوينى خدا بوده ، چنانچه بطور كلّىّ فرموده :
" إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ :
چون بخواهد خدا چيزى را كارش جز اين نيست كه آن را گويد پديدآى پس پديد ميآيد - سورة يس - 36 - آيه 82 " و اين را حكايت حال ماضى گويند ، چون فعل حال است ، ولى در ماضى زمان تكلّم ، امّا حكايت حال مستقبل ، مانند
" إِنَّ الْأَبْرارَ لَفِي نَعِيمٍ 22 عَلَى الْأَرائِكِ يَنْظُرُونَ 23 تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ 24 يُسْقَوْنَ مِنْ رَحِيقٍ مَخْتُومٍ 25 خِتامُهُ مِسْكٌ وَ فِي ذلِكَ فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُونَ 26 .
همانا نيكوكاران در نعمتى هستند ، بر تختها نشسته مينگرند ، مشاهدة ميكنى در چهرههاى آنان طراوت آن نعمت را ، نوشان شوند از باده سربسته ، سر آن بسته زمشك است پس رغبتكنندگان در آن رغبت نمايند ، سورة المطفّفين - 83 " ، " ينظرون و تعرف و يسقون " حال است نسبت به زمان
" إِنَّ الْأَبْرارَ لَفِي نَعِيمٍ " *
نه زمان نزول آية ، زيرا آيات راجع به قيامت است .
7 - ماده فعل دلالت بر زمان مطلق دارد ، و صيغهاش دلالت بر خصوصيّت زمان مىكند از ماضى و حال و مستقبل ، لكن اين دو دلالت در صورتى است كه فعل زمانى باشد ، پس صفات الهىّ كه به صيغه فعل آورده مىشود ، مانند " علم اللّه و يقدر اللّه " زمان در آنها نيست