قوله : « و امّا الصيغه . . . » .
استعمالات صيغهى افعل عبارتند از :
1 ) استعمال صيغه در طلب مشروط .
اين استعمال طبق هر دو قول حقيقت است . حقيقت بودن استعمال طبق قول مرحوم شيخ به علّت اين است كه طبق اين قول شرط قيد مادّه است در نتيجه صيغه در معناى خود كه طلب باشد استعمال شده است . و حقيقت بودن استعمال طبق قول مشهور به علّت اين است كه طبق اين قول نيز صيغه در معناى خود كه طلب باشد استعمال شده و تقييد از دالّ ديگرى ( شرط ) استفاده شده است . پس صيغه دالّ بر طلب و شرط دالّ بر تقييد است . فلا تجوّز .
2 ) استعمال صيغه در طلب مطلق .
مراد از طلب مطلق طلبى است كه در مقابل طلب مقيّد است . اين استعمال نيز استعمال حقيقى است چون صيغه در معناى خود كه طلب باشد استعمال شده است و اطلاق از دالّ ديگرى ( مقدّمات حكمت ) استفاده مىشود به نحو تعدّد دالّ و مدلول .
3 ) استعمال صيغه در طلب مبهم مقسم . مراد از طلب مبهم مقسم ، طلبى است كه مقسم براى طلب مطلق و طلب مقيّد مىباشد . اين استعمال نيز حقيقى است .
خلاصه :
زمانى كه گفته مىشود طلب بر دو نوع طلب مطلق و طلب مقيّد تقسيم مىشود استعمال صيغه در طلب مقسم مثل استعمال صيغه در اقسام ( طلب مطلق و طلب مقيّد ) استعمال حقيقى است با اين تفاوت كه استعمال در اقسام به نحو تعدّد دالّ و مدلول است . فافهم .
« و السلام عليكم و رحمة الله و بركاته »