بلكه بهمنزلهء كسى است كه زير لواى آن حضرت باشد . « 1 »
محمد بن ابراهيم گفته : بعضى از اصحاب ما آخر حديث را چنين روايت نمودهاند كه حضرت بهمنزلهء كسى است كه پيش روى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله شهيد شده باشد . « 2 »
ايضا در كتاب مذكور از كلينى ، او از على بن محمد ، او اين حديث را با بطاينى رفع نموده و او از ابى بصير روايت كرده ، او گفته : به خدمت حضرت صادق عليه السّلام عرض كردم : فدايت شوم ! كى فرج خواهد شد ؟
فرمود : اى ابو بصير ! تو از كسانى هستى كه ارادهء تحصيل مال و جاه دنيا دارند ، زيرا هركه اين امر را بشناسد ؛ يعنى بداند قائم آل محمد صلّى اللّه عليه و آله هست ، غيبت نموده و بعد از مدّتى ظاهر خواهد شد و منتظر ظهور وى باشد ، هرآينه اين انتظار ، برايش فرج است ، پس باوجوداين فرج ، شتاب نمودن به ظهور آن حضرت ، دليلى است بر اينكه آن شتاب و عجله ، براى فرج دنيوى است كه تحصيل مال و جاه دنيا باشد ، نه براى فرج دينى ، زيرا فرج دينى به انتظار فرج جاه نمىباشد . « 3 »
ايضا كلينى از على بن ابراهيم ، او از صالح بن سندى ، او از جعفر بن بشير و او از اسماعيل بن محمد خزاعى روايت كرده ، او گفته : ابى بصير از صادق عليه السّلام پرسيد و من هم مىشنيدم ، گفت : چه مىفرمايى ؟ آيا من قائم - عجل اللّه تعالى فرجه - را درمىيابم ؟
فرمود : اى ابى بصير ! آيا امام خود را نشناختهاى ؟
عرض كرد : آرى ، شناختهام ، به خدا سوگند ! هرآينه امام من تويى ! پس آن حضرت دست او را گرفت و فرمود : اى ابى بصير ! به خدا سوگند ! هرآينه باك ندارى از اينكه در سايهء خيمهء قائم احتبا كنى ، مراد از احتبا اين است كه كسى بنشيند و بند و شمشير را مانند كمند درويشان به پشت و ساقهاى خود بگذارد . پس مراد حضرت اين است كه
هامش
( 1 ) . الكافى ، ج 1 ، ص 371 .
( 2 ) . الغيبة ، محمد بن ابراهيم نعمانى ، ص 329 ؛ بحار الانوار ، ج 52 ، ص 141 .
( 3 ) . همان .