جناب صادق عليه السّلام و عيّاشى در تفسير خود روايت كردند و گذشت از كمال الدين كه امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : آن جناب دست خود را بر سر عباد بگذارد ، پس مؤمنى نماند مگر آنكه دلش سختتر از پارهء آهن شود و خداوند قوّت چهل مرد را به او بدهد .
در بصاير الدرجات « 1 » صفّار از جناب باقر عليه السّلام مروى است كه فرمود : چون امر ما واقع شود و مهدى ما بيايد ، مرد شيعيان ما ، جرىتر از شير و گذارندهتر از نيزه مىشود ، دشمن ما را با پاى خود پايمال مىكند و او را با كف خود مىزند ؛ اين هنگام نزول رحمت خداوند و فرج او بر بندگان است ، انتهى .
[ بىنيازى خلق از آفتاب ] 11 نجمة
بيست و نهم : استغناى خلق به نور آن جناب عليه السّلام از نور آفتاب و ماه ؛ چنانكه على بن ابراهيم در تفسير « 2 » خود از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه در تفسير آيهء شريفهء
وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها
« 3 » فرمود : مربّى زمين ، امام زمين است .
راوى عرض كرد : پس هرگاه خروج نمايد ، چه خواهد شد ؟
فرمود : مردم از روشنايى خورشيد و نور ماه مستغنى مىشوند و به نور امام عليه السّلام اكتفا مىكنند .
در ارشاد « 4 » شيخ مفيد و غيبت شيخ طوسى « 5 » از آن جناب مروى است كه فرمود :
هرگاه قائم ما برخاست ، زمين به نور ربّ زمين روشن شود ، مردم از روشنايى آفتاب مستغنى شوند و تاريكى برود .
هامش
( 1 ) . بصائر الدرجات ، ص 44 .
( 2 ) . تفسير القمى ، ج 2 ، ص 253 .
( 3 ) . سوره غافر ، آيه 69 .
( 4 ) . الارشاد ، ج 2 ، ص 381 .
( 5 ) . الغيبة ، ص 467 .