نقل فرموده كه گفته :
من به حجّ بيت اللّه الحرام رفته بودم و در مكّهء معظّمه محتاج شدم كه مبلغ زيادى را استقراض نمايم . پس برايم ميسّر نشد و بالاخره مأيوس شدم . در اين خصوص با بعضى از صلحا مشورت كردم ، او مرا امر نمود و به خواندن دعاى كميل معروف در شب جمعه در مكان خلوتى و خوابيدن بعد از فراغت از آن فرمود : خداوند متعال بعد از به جاى آوردن اين عمل ، حاجت تو را دوا خواهد فرمود . به آنچه فرمود ، عمل نمودم .
آن شب در خواب حضرت امير عليه السّلام را ديدم كه به من فرمود : به سيّد محمد صادق ، سبط مولى الفاضل المبجل ، ملّا محمد ظاهر قمى بگو : در مكّهء معظّمه اقامت نما كه قدر ، منزلت ، شرف و عزّت تو در اينجا زياد خواهد شد و بعد از اينكه اين رسالت را به آن سيّد محترم تبليغ نمودى حاجتت روا خواهد شد .
از خواب بيدار شده ، خدمت سيّد مشرّف شده ، رسالت خود را تبليغ نمودم و چون من اين بشارت را به آن جناب دادم ، ايشان در خصوص استقراض آن وجه كلّى كه به قرض آن محتاج بودم با بعضى از تجّار مذاكره نموده و از بركت حضرت امير عليه السّلام مقصدوم حاصل شد و به اخذ از آن تاجر ، وجه كلّى را بر سبيل استقراض نايل گرديدم .
[ دعاى كميل در كلام علّامه مجلسى ( ره ) ]
اصابة في رفع غرابة بدان از جمله غرايب اين است كه علّامه مجلسى رحمه اللّه در وجيزه در ترجمهء كميل بن زياد نخعى كه راوى دعاى كميل معروف است ، فرموده : او مجهول يا ممدوح است و اين فرمايش آن بزرگوار ، دربارهء كميل از اغرب غرايب است ، چراكه عدالت آن جناب ، از چيزهايى است كه مخدرّات در تحت حجال به آن حديث مىنمايند و به عدالت و وثاقت او مخالف و مؤالف متّفقاند .
ذهبى كه از عظماى رجاليّين عامّه است ، دربارهء او گفته : كميل بن زياد بن نهيك بن هيثم النخعى از على عليه السّلام و غير او روايت مىنمايد و با حضرتش در صفّين حاضر بوده ؛