ابّله او را مشايعت كردم و به بصره برگشتم .
چند روز كه گذشت ، دعا را طلب كردم ، آن را نيافتم و در تمام كتب خود ، تفتيش كردم ، اثرى از آن نديدم ، پس دعا را از ابى مختار حسينى طلب كردم ، نسخهاى از آن نزد او هم بود . او نيز در كتب خود نيافت . از آن مدّت تا بيست سال ديگر در كتب خود جستجو مىكردم ولى آن را نيافتم و دانستم عقوبتى است از جانب خداوند عزّ و جلّ ، چون آن را به مخالف دادم . بيست سال كه گذشت ، آن را ميان كتب خود يافتم ، حال آن كه چند مرتبه كه احصا نشود ، در آنها تفتيش كرده بودم .
سوگند ياد كردم كه آن را به كسى ندهم مگر اينكه به دين او وثوق پيدا كنم كه از معتقدين ولايت آل محمد صلّى اللّه عليه و إله باشد و بعد از آن از او عهد بگيرم كه آن را ندهد مگر به كسى كه مستحق است . چون دعا طولانى و از وضع كتاب بيرون و نسخ او شايع و در بسيارى از كتب ادعيّه موجود بود ، لذا از نقل آن اغماض كرديم . « 1 »
[ مريضى از كربلا ] 17 ياقوتة
خواب مريض كربلايى است .
عالم جليل و معاصر نبيل نورى در كتاب دار السلام از شيخ ابراهيم كفعمى در كتاب بلد الامين از حضرت حجّت - عجّل اللّه فرجه - روايت كرده : هرگاه مريض اين دعا را در ظرف تازهاى با تربت امام حسين عليه السّلام بنويسد و بشويد و بياشامد ، از آن مرض عافيت يابد . « 2 »
معاصر مذكور فرمايد : به خطّ سيّد زين العابدين على بن حسين الحسينى ديدم كه اين دعا را حضرت حجّت - عجّل اللّه فرجه - در خواب به مردى از مجاورين حاير شريف ؛ يعنى كربلاى معلّا تعليم نمود ؛ بعد از آنكه آن مرد مرض داشت و به آن
هامش
( 1 ) . مهج الدعوات ، ص 294 - 293 .
( 2 ) . ر . ك : بحار الانوار ، ج 53 ، ص 226 .