راوى گويد : ابى نصر به من گفت : ابى القاسم حسين بن روح ماه شعبان سال سىصد و بيست و شش هجرى وفات نمود .
صحنة حلواء سكرّى في احوال على بن محمّد السمرّى [ على بن محمد سمرّى ] 4 ياقوتة
چهارمى از ايشان ، شيخ جليل على بن محمد سمرّى است كه مكنّا به ابى الحسن مىباشد و سمّر چنانكه در معجم البلدان ياقوت حموى است به فتحتين و تشديد ميم ، موضعى در يمامه است كه در آن نخل فراوان است و سمّر به كسر سين و فتح ميم مشدّد ، گفته .
گمان مىكنم اين لفظ نبطى باشد نه عربى ؛ بلدى است از اعمال كسكر و الحال در اعمال بصره داخل شده و ميان بصره و واسط واقع است .
اين ناچيز گويد : در خاطر دارم كه سمعانى در انساب ، اين لفظ را كه نام آن بلده است ، سمّر به ضمّ سين ضبط نموده و گفته : سمّر كسكّر ، نام بلدى ميان واسط و بصره است .
بالجمله شيخ ابو القاسم حسين بن روح هنگام وفات خود به امر صاحب ناحيهء مقدّسه ، او را وصىّ و قائممقام خود نمود ، بعد از وفات حسين مزبور ، امر سفارت و نيابت به او تعلّق گرفت و شيعه به او رجوع نمودند ، تقريبا سه سال به اين منصب جليل سرافراز بود ، به توجّه آن حجّت غايب از انظار ، كرامات و خوارق عاداتى از اين بزرگوار آشكار گرديده است .
از جمله خبر دادن فوت على بن حسين بن بابويه قمى در بغداد است از روز وفاتش در قم ؛ چنانكه شيخ طوسى در كتاب الغيبت « 1 » گفته : جماعتى به ما خبر دادند از ابى عبد اللّه حسين بن على بن بابويه به ما خبر دادند كه او گفت : جماعتى از اهل قم به من
هامش
( 1 ) . الغيبة ، شيخ طوسى ، ص 396 .