انسان را خلق كرده ، هرآينه روزى خواهد آمد كه براى درهم و دينار خود ، محلّى پيدا نكنيد ؛ يعنى هنگام ظهور قائم ، محلّ صرف نخواهيد يافت ، زيرا آن وقت ، همهء خلايق از فضل خدا و ولىّ او مستغنى خواهند شد .
راوى عرض كرد : كى چنين خواهد شد ؟
فرمود : وقتى امام خود را نبينيد ، مفقود كنيد و به اين حال بمانيد ، تا آن حضرت ، مانند آفتاب طلوع نمايد ، لذا هرجا كه باشيد ، از شكّ و ريب ، دربارهء ما حذر و شكوك را از نفوس خود دور كنيد ؛ من شما را ترساندم ، پس حذر كنيد ! از خداى تعالى براى شما توفيق و ارشاد مسألت مىنمايم .
علّامه مجلسى رحمه اللّه بعد از نقل ، اين روايت در جلد سيزدهم بحار « 1 » فرموده : از كلام نعمانى و آنچه در ظاهر به نظر من مىرسد ، معلوم مىشود او در اين تفسير خطا نموده ، زيرا آن حضرت درصدد وصف زمان غيبت بود ، نه زمان ظهور ؛ چنانكه از آخر روايت واضح است . معنى روايت در نظر من اين است كه همهء خلايق در زمان غيبت ، خايف مىشوند ، پس براى به امانت سپردن درهم و دينار ، امينى پيدا نخواهيد كرد .
[ روايت غريم ] 16 صبيحة
در كمال الدين « 2 » به اسناد خود از اسحاق بن يعقوب روايت نموده كه گفت : از شيخ عمرى شنيدم ، مىگفت : با مردى از اهل عراق مصاحبت نمودم ، نزد وى مالى براى غريم عليه السّلام بود ؛ او آن مال را فرستاد ، آنگاه پس گردانيده و به او گفته شد : مال پسر عمّ خود را كه چهارصد درهم است ، از اين اموال بيرون كن !
آن مرد مبهوت شده ، تعجّب نمود و به حساب اموال خود نظر كرد . زمين زراعتى
هامش
( 1 ) . بحار الانوار ، ج 51 ، صص 147 - 146 .
( 2 ) . كمال الدين و تمام النعمة ، ص 486 .