[ سيد جمال الدين محدّث ] 6 مسكة
ايضا از ايشان ، سيد جمال الدين حسينى محدّث ، مؤلّف كتاب روضة الاحباب ، از كتب متداولهء معروفه نزد اهل سنّت است . قاضى حسين ديار بكرى ، در اوّل تاريخ خميس ، آن را از كتب معتمده شمرده و در استقصا نقل كرده : ملّا على قارى در مرقاه شرح مشكات و عبد الحقّ دهلوى در مدارج النبوّه و شرح رجال مشكات و شاه ولىّ اللّه دهلوى ، والد شاه صاحب عبد العزيز ، معروف در ازالة الخفا از آن كتاب ، مكرّر نقل كنند و به آن ، استدلال و احتجاج نمايند .
در آن كتاب مرقوم داشته : كلام در بيان امام دوازدهم مؤتمن ، محمد بن الحسن ، تولّد همايون آن درّ درج ولايت و جوهر معدن هدايت ، به قول اكثر روايت ، در منتصف شعبان سنهء دويست و پنجاه و پنج در سامره اتّفاق افتاد و گفته شده در بيست و سوّم شهر رمضان سنهء دويست و پنجاه و هشت .
و ما در آن عالى كه امّ ولد بوده و مسمّا به صقيل يا سوسن ، قيل : نرجس و قيل :
حكيمه است . آن امام ذوى الاحترام در كنيه و نام ، با حضرت خير الانام - عليه و إله تحف الصلاة و السّلام - موافقت دارد . مهدى منتظر و الخلف الصالح و صاحب الزمان در القاب او منتظم است . به روايت اوّل كه به صحّت اقرب است ، زمان پدر بزرگوار خود ، پنج ساله و به قول ثانى ، دو ساله بود .
حضرت واهب العطايا ، آن شكوفهء گلزار را مانند يحيى و زكريّا - سلام اللّه عليهما - در طفوليّت ، حكمت كرامت فرمود و در وقت صبا ، به مرتبهء بلند امامت رسانيد .
صاحب الزمان ؛ يعنى مهدى دوران ، در زمان معتمد خليفه ، سنهء دويست و شصت و پنج يا شصت و شش ، على اختلاف القولين در سرداب سرّ من راى از نظر فرق برايا غايب شد .
بعد از ذكر كلماتى چند در اختلاف در حقّ آن جناب و بعضى روايات صريحه در آنكه مهدى موعود ، همان حجّة بن الحسن العسكرى عليهما السّلام است ، گفته :