مضمون را : « خداوندا ! برسان مولاى من فلان را - صلوات اللّه عليه - و اسم آن امام را ببرد كه ما سلام مىفرستيم بر او و اينكه ما توجّه مىكنيم به سبب اقبال جناب تو بر او در اين كه بوده باشد نگاهبانى ما و حمايت ما و سلامتى ما و كمال سعادت ما ضمان آن به امر تو بر او باشد به هر طرف كه توجّه كنيم در آن ساعت كه گرداندى او را مثل نگاهبان در آن ساعت . »
مىگويم من : « هرگاه فرود آمدى در منزلى در ساعتى كه مختص است به يكى از ايشان يا كوچ كردى از آن منزل ، پس سلام كن بر آن امام به آنچه تو را نزديك كند به او و به او خطاب كن در ضمانت آنچه حادث مىشود در ساعت او .
پس اگر نه آن بود كه خداوند مىخواست اين را از تو ، دلالت نمىكرد تو را بر آن و چون به اين عمل كردى هدايت مىكند تو را خداوند عزّ و جلّ به سوى خود و مىشود حركات و سكنات تو در سفر تو عبادت و سعادت از براى خانهء آخرت تو . » انتهى .
و چون كتاب امان موضوعى بود براى آداب سفر ؛ لهذا اقتصار فرمود به آنچه متعلّق به او است و آنچه فرموده ، جارى است در هر شغل و كار دنيوى و اخروى كه آدمى خواسته شروع كند در آن .
[ اختصاص ساعت دوازدهم به امام عصر عليه السّلام و دعاى مختصّ آن ]
و امّا دو دعاى مختص به امام عصر عليه السّلام كه بايد در ساعت دوازدهم روز خوانده شود .
اول آن ، اين است :
« يا من توحّد بنفسه عن خلقه يا من غني عن خلقه بصنعه يا من عرّف نفسه خلقه بلطفه يا من سلك بأهل طاعته مرضاته يا من أعان أهل محبّته على شكره يا من منّ عليهم بدينه و لطف لهم بنائله أسألك بحقّ وليّك الخلف الصّالح بقيّتك في أرضك المنتقم لك من أعدائك و أعداء رسولك و بقيّة آبائه الصّالحين الحجّة بن الحسن و أ تضرّع إليك به و أقدّمه بين يدي حوائجي أن تصلّي على محمّد و آل محمّد و أن تفعل بي كذا و كذا السّيّد و الكفعميّ بين يدي حوائجي و رغبتي إليك أن تصلّي على محمّد