حكايت نود و پنجم [ سيّد مهدى قزوينى ]
به سند مذكور از سيّد مؤيّد مزبور رحمه اللّه و نيز خود مشافهتا از آن مرحوم قدّس سرّه شنيدم كه فرمود :
بيرون آمدم روز چهاردهم ماه شعبان از حلّه به قصد زيارت ابى عبد اللّه الحسين عليه السّلام در شب نيمهء آن . پس چون رسيديم به شطّ هنديّه « 1 » عبور كرديم به جانب غربى آن و ديديم زوّارى كه از حلّه و اطراف آن رفته بودند و زوّارى كه از نجف اشرف و حوالى آن وارد شده بودند ، جميعا محصورند در خانههاى طايفهء بنى طرف از عشاير هنديّه و راهى نيست براى ايشان به سوى كربلا ؛ زيرا كه عشيرهء عنيزه در راه فرود آمده بودند و راه متردّدين را از عبور و مرور قطع كردند و نمىگذارند احدى از كربلا بيرون آيد و نه كسى به آنجا داخل شود ، مگر اينكه او را نهب و غارت مىكردند .
فرمود : من نزد عربى فرود آمدم و نماز ظهر و عصر را به جاى آوردم و نشستم . منتظر بودم كه چه خواهد شد . امر زوّار و آسمان را هم ابر داشت و باران كم كم مىآمد . پس در اين حال كه نشسته بودم ، ديدم تمام زوّار از خانهها بيرون آمدند و متوجّه شدند به سمت كربلا .
پس به شخصى كه با من بود گفتم : برو و سؤال كن كه چه خبر است ؟
پس بيرون رفت و برگشت و به من گفت كه : عشيره بنى طرف بيرون آمدند با اسلحهء ناريّه و متعهّد شدند كه زوّار را به كربلا برسانند ، هرچند كار بكشد به محاربه با عنيزه .
هامش
( 1 ) . و آن شعبهاى است از نهر فرات كه از زير مسيب جدا مىشود و به كوفه مىرود و قصبهء معتبرهاى كه بر كنار اين شط است طويرج مىگويند كه در راه حلّه واقع شده كه به كربلا مىرود ، [ مرحوم ، مؤلّف ]