حكايت بيست و چهارم [ دعاى امام عصر عليه السّلام كه براى نجات تعليم فرمود ]
شيخ جليل القدر فضل بن حسن الطبرسى ، صاحب تفسير مجمع البيان در كتاب كنوز النجاح نقل كرده كه اين دعا را حضرت صاحب الزمان - صلوات اللّه عليه - تعليم نمود در خواب به ابى الحسن ، محمّد بن احمد بن ابى الليث رحمهم اللّه در شهر بغداد در مقابر قريش .
ابى الحسن مذكور از ترس كشته شدن به مقابر قريش گريخته و پناه برده بوده است . پس به بركت خواندن اين دعا از كشته شدن نجات يافته است و ابو الحسن مذكور گفته است كه آن حضرت به من تعليم نمود كه بگو :
« اللّهمّ عظم البلاء و برح الخفاء و انقطع الرجاء و انكشف الغطاء و ضاقت الارض و منعت السماء و اليك يا ربّ المشتكى و عليك المعوّل فى الشدّة و الرخاء .
اللّهمّ فصلّ على محمّد و آل محمّد اولى الامر الّذين فرضت علينا طاعتهم فعرفتنا بذلك منزلتهم ففرّج عنّا بحقّهم فرجا عاجلا قريبا كلمح البصر او هو اقرب يا محمّد يا على اكفيانى فانّكما كافيان و انصرانى فانّكما ناصراى يا مولاى يا صاحب الزمان الغوث الغوث ادركنى ادركنى ادركنى . »
و راوى گفته است كه در وقت گفتن يا صاحب الزمان ، حضرت اشاره به سينهء مبارك خود نمود . « 1 »
مؤلّف گويد : ظاهر آن است كه مراد حضرت از اين اشاره اين باشد كه در وقت گفتن يا صاحب الزمان ، مرا بايد قصد نمود و اين دعا با اختلافى در چند موضع گذشت در ذيل حكايت اول در تعقيب نماز آن حضرت .
هامش
( 1 ) . ر . ك : بحار الانوار ، ج 53 ، ص 275 .