عاطفه بودن فاء در مثال : « خرجت فإذا الأسد بالباب » بنا و استوار نموده است زيرا در صورت عاطفه بودن فاء بايد گفته شود كه فاء جمله اسميه بعد را عطف بر جمله فعليه كرده كه ابو على فارسى آن را قبول ندارد ، به همين جهت ايشان اين فاء را زائده لازمه مىداند .
و بايد دانست كه ضعيفترين قول از بين اين سه ، قول دوّم است كه حكايت از ابن جنى شده است ؛ زيرا اين گونه عطف - عطف جملهء فعليه بر اسميه و بالعكس - در عبارات فصحيه كثيرا استعمال شده است ، مانند آيه شريفه :
سَواءٌ عَلَيْكُمْ أَ دَعَوْتُمُوهُمْ أَمْ أَنْتُمْ صامِتُونَ
« الأعراف / 193 »
كه جمله اسميه « أنتم صامتون » عطف بر جمله فعليه « دعوتموهم » به واسطه « أم » عاطفه شده است .