و إنّما علينا أن نأمركم بما أمركم اللّه به ، و أن ننهاكم عمّا نهاكم اللّه عنه و أن نقيم امر اللّه في قريب النّاس و بعيدهم ، لا نبالي به من جاء الحقّ عليه ، و قد علمت أنّ أقوى ما يتمنّون في دينهم الأمانيّ ، و يقولون : نحن نصلّي مع المصلّين و نجاهد مع المجاهدين ، و نهجر الهجرة ، و نقتل العدوّ ، و كلّ ذلك يفعله أقوام .
ليس الايمان بالتحلّى و لا بالتمنّى ، الصلاة لها وقت فرضه رسول اللّه ، لا تصلح إلّا به ، فوقت صلاة الفجر حين تزايل المرء ليله ، و يحرم على الصّائم طعامه و شرابه و وقت صلاة الظّهر إذا كان القيظ حين يكون ظلّك مثلك ، و إذا كان الشّتاء حين تزول الشّمس من الفلك ، و ذلك حين تكون على حاجبك الأيمن مع شروط اللّه فى الرّكوع و السّجود و وقت العصر و الشّمس بيضاء نقيّة ، قدر ما يسلك الرّجل على الجمل الثّقيل فرسخين قبل غروبها ، و وقت صلاة المغرب إذا غربت
شرح
و برماست كه شما را به انجام فرايض امر كنيم همان گونه كه خدا امر كرده است ، و از آنچه خداى تعالى نهى كرده است نهى نماييم . و فرمان خدا را در ميان مردم دور و نزديك برپاى داريم ، و از كسى كه حكمى دربارهء او صادر گرديده باك نداريم ، و من مىدانم كه مردمى هستند كه در دين خود در پى آرزوها و هواهاى خويشتن هستند و مىگويند كه ما با نمازگزاران نماز مىگزاريم و همراه با جهادكنندگان ، جهاد مىكنيم و تحمل رنج هجرت مىنماييم ، و دشمن را مىكشيم . همه اينها كارهايى است كه مردم ديگر هم به انجام مىرسانند .
ايمان به ظاهرسازى و آرزو در دل پروردن نيست . نماز را وقتى است كه رسول خدا مقرّر داشته و جز در آن وقت نماز درست نباشد . پس وقت نماز صبح وقتى است كه شب سپرى گردد و خوردن و آشاميدن بر روزهدار حرام شود . و وقت نماز ظهر در گرماى تابستان وقتى است كه سايهء تو به اندازهء تو شود و در زمستان از وقت زوال خورشيد است از فلك ، و اين زمانى است كه آفتاب را بر ابروى راست خود بينى . با شروطى كه خدا مقرر كرده در ركوع و سجود . وقت عصر وقتى است كه خورشيد هنوز سفيد و تابناك است و به زردى نگراييده است و مدت آن به قدر مدت زمانى است كه مردى بر اشترى سنگين دو فرسخ تواند رفت ، و آنگاه خورشيد غروب كند .