يا أبا ذرّ من جرّ ثوبه خيلاء لم ينظر اللّه عزّ و جلّ إليه يوم القيامة .
يا أبا ذرّ إزرة المؤمن إلى أنصاف ساقيه و لا جناح عليه فيما بينه و بين كعبيه .
يا أبا ذرّ من رفع ذيله و خصف نعله و عفّر وجهه فقد برىء من الكبر .
يا أبا ذرّ من كان له قميصان فليلبس أحدهما و ليلبس الآخر أخاه .
يا أبا ذرّ سيكون ناس من أمّتي يولدون في النّعيم و يغذون به ، همّتهم ألوان الطّعام و الشّراب و يمدحون بالقول أولئك شرار أمّتي .
يا أبا ذرّ من ترك لبس الجمال و هو يقدر عليه تواضعا للّه عزّ و جلّ فقد كساه حلّة الكرامة .
يا أبا ذرّ طوبى لمن تواضع للّه تعالى في غير منقصة و أذلّ نفسه في غير مسكنة و أنفق مالا جمعه في غير معصية و رحم أهل الذّلّ و المسكنة و خالط أهل الفقه و
شرح
اى ابا ذر هركس جامهاش از روى سربزرگى به زمين كشد خداى عز و جل در روز قيامت به او نظر نكند .
اى ابا ذر پارچهء ازار ( لنگ ) شخص با ايمان تا نصف ساق پاى او است و باكى نيست ( كمى پايينتر ) ما بين ساق و برجستگى روى پاى او باشد .
اى ابا ذر كسى كه دامن خود را كوتاه و نعلين خود را وصله كند ، و ( در حال سجده ) چهره بر خاك مالد از تكبر پاك گرديده است .
اى ابا ذر هركس دو پيراهن دارد بايد يكى را خود بپوشد و ديگرى را به برادر ( ايمانى خود كه جامه ندارد ) بپوشاند .
اى ابا ذر در آينده نزديكى مردمانى از امّت من در ميان ناز و نعمت متولد شده و پرورش يابند ، همهء همّت آنها رنگارنگ بودن غذا و آشاميدنى است و ديگران نيز با گفتارشان آنها را ستايش كنند ، اينان اشرار و بدان امّت من هستند .
اى ابا ذر كسى كه پوشاكهاى زيبا را با اينكه توان پوشيدن آن را دارد بخاطر فروتنى و افتادگى در پيشگاه خداى عزّ و جلّ واگذارد ، خداوند از جامههاى كرامت خود بر او بپوشاند .
اى ابا ذر خوشا به حال كسى كه بدون داشتن كمبودى در وجود خود براى خدا فروتنى كند ، و بىآنكه تهيدست باشد افتادگى و خوارى پيشه كند ، و مالى را كه گرد آورده در راهى كه نافرمانى