حكايت 15 ص 226
رئيس دهى با پسر در رهى
حكايت 16 ص 227
مگر ديده باشى كه در باغ و راغ
حكايت 17 ص 227
ثنا گفت بر سعد زنگى كسى
حكايت 18 ص 227
بشهرى در از شام غوغا فتاد
حكايت 19 ص 228
يكى را چو من دل به دست كسى
حكايت 20 ص 221
شكر لب جوانى ، نى آموختى
حكايت 21 ص 232
كسى گفت پروانه را كاى حقير
حكايت 22 ص 234
شبى ياد دارم چشمم نخفت
باب چهارم حكايت 1 ص 238
يكى قطره باران ز ابرى چكيد
حكايت 2 ص 238
جوانى خردمند و پاكيزه بوم
حكايت 3 ص 239
شنيدم كه وقتى سحرگاه عيد
حكايت 4 ص 240
شنيدستم از راويان كلام
حكايت 5 ص 243
فقيهى كهن جامهيى تنگدست
حكايت 6 ص 246
چه خوش گفت خرمهرهيى در گلى
حكايت 7 ص 247
يكى پادشه زاده در گنجه بود
حكايت 8 ص 252
شكرخندهيى انگبين ميفروخت
حكايت 9 ص 254
شنيدم كه فرزانهيى حقپرست
حكايت 10 ص 254
سگى پاى صحرانشينى گزيد
حكايت 11 ص 255
بزرگى هنرمند آفاق بود
حكايت 12 ص 256
كسى راه معروف كرخى بجست
حكايت 13 ص 259
طمع برد شوخى به صاحبدلى
حكايت 14 ص 262
ملك صالح از پادشاهان شام
حكايت 15 ص 264
يكى در نجوم اندكى دست داشت
حكايت 16 ص 264
به خشم از ملك بندهيى سر بتافت
حكايت 17 ص 265
ز ويرانهيى عارفى ژندهپوش
حكايت 18 ص 266
گروهى برآنند ز اهل سخن