روز هفتم : [ در اين روز ] در سال 114 ه - ق ( صد و چهارده ) وفات حضرت امام محمد باقر عليه السّلام در پنجاه و هفت سالگى واقع شده .
شيخ كلينى و ديگران از حضرت صادق عليه السّلام روايت كردهاند كه فرمود : پدرم را بيمارى سختى عارض شد كه اكثر مردم بر آن حضرت ترسيدند و اهل بيت آن حضرت گريان شدند حضرت فرمود كه : من در اين مرض [ از دنيا ] نخواهم رفت زيرا كه دو نفر به نزد من آمده و مرا چنين خبر دادند . پس [ آن حضرت ] از آن مرض بهبودى يافت و مدّتى صحيح و سالم بود تا روزى كه مرا خواست و فرمود جمعى از قريش از اهل مدينه را حاضر كن وقتى آنها را حاضر كردم فرمود كه : اى جعفر چون من به عالم بقا رحلت كنم مرا غسل ده و كفن كن و قبر مرا چهار انگشت از زمين بلند كن و آب بر قبر من ريز و اهل مدينه را گواه گرفت ، وقتى آنها بيرون رفتند من گفتم : اى پدر آنچه فرمودى انجام مىدهم و نيازى به گواه ( شاهد ) نبود فرمود : اى فرزند براى اين گواه گرفتم كه بدانند توئى وصّى من و در امانت من با تو نزاع نكنند . گفتم : اى پدر امروز شما را از هر روز سالمتر مىبينم و ناراحتى را در شما مشاهده نمىكنم فرمود : آن دو نفر كه مرا به صحّت در آن بيمارى خبر دادند در اين بيمارى به نزد من آمدند و گفتند كه به عالم بقا رحلت مىنمايى و به روايت ديگر فرمود كه اى فرزند مگر نشنيدى از حضرت علىّ بن الحسين عليه السّلام كه از پشت ديوار مرا صدا زد و گفت : اى محمّد زود باش ، بيا كه ما انتظار تو را مىكشيم و روايت شده كه آن حضرت هشتصد درهم براى تعزيه و ماتم خود وصيّت فرمود . و از حضرت صادق عليه السّلام مرويست كه پدرم گفت : اى جعفر از مال من [ قسمتى را ] وقف كن براى ندبهكنندگان كه در زمان حج تا ده سال در منى
هامش
- كرده است . جوانمردى كه خوى و خصلتش متأثر از قبيلهء تيم بن مرّه نبود و به پرستش بت لات پليد ( و بلكه هيچ بتى ) حتّى يك لحظه مبتلا نشد . كسى كه صبح اعلام آيات برائت ، از مسئوليّت خويش بر كنار نشد و كسى كه هرگز در نمازى كه قصد امامت كرده بود ، عقب نايستاد .