و در آن نسخهء مصححه از صحيفهء به خط كفعمى ، « ابو الانبياء » به واو مكتوب بود و موافق قانون نحو ، آن بود كه به ياء مكتوب باشد ، كه عطف بر آدم و ساير معطوفات بر او باشد ، كه مجرورند به « على » ، مگر كه توجيه كنيم كه خبر « هو » محذوف است . و بنابراين ، « اكثر » را مرفوع بايد خواند كه عطف بر « ابو » باشد . و « أوذوا » فعل ماضى مجهول است ، مشتق از « ايذاء » ، يعنى آزار رسانيدن و خوار نمودن . و « ملائكتك » عطف است بر ضمير مرفوع مستتر در « فصلّ » . و همچنين « ساكنوا » عطف است بر او . و « حرمات » جمع « حرمت » است به معنى واجب و فريضه ؛ به اين سبب كه هر فريضه را حرمت مىبايد داشت . و « دلّنا » مشتق است از « دلاله » ، يعنى راه نمودن . و « مرضات » مصدر ميمى است يا اسم مكان به معنى خشنود بودن ؛ يعنى مكان خشنودى ، كه كنايه از افعال بندگان است ؛ چه آن افعال ، محل خشنودى پروردگار است .
( خلاصهء معنى كلام شريف امام عليه السّلام )
پس خلاصهء معنى اين كلام شريف ، آن است كه خدايا ! صلوات بفرست بر آن آدم عليه السّلام كه توبه و بازگشت نمود ، كه بر گناه تو عزم و اصرار ننمود و زود بازگشت كرد ، كه پيشتر از جميع جماعتى كه تواضع و خوارى در درگاه تو بر خود قرار مىدادند ، به جهت رضاى تو نفس خود را نزد پروردگار خود ، خوار كرده ، در حرم تو ، كه مكهء معظّمه است ، سر تراشيد ، كه توسل مىجست بعد از نافرمانى كه كرده بود - يعنى ترك اولى كرده بود - به وسيلهء طاعت به سوى عفو تو ، از آن نافرمانى كه كرده بود . و آن آدم ، پدر جميع پيغمبران است كه در راه اطاعت تو ايذا يافتند و آزارها و جفاها از كفار كشيدند ؛ مثل نوح و ابراهيم و صالح و يعقوب و يوسف و شعيب و موسى و عيسى و زكريا و يحيى و محمد عليهم افضل الصلوات و التسليمات و پيشتر از