اصل اول . - آداب طعام خوردن
بدان كه راه عبادت هم از جملهء عبادات است ، و زاد راه هم از جملهء راه است . پس هر چه راه دين را بدان حاجت بود ، هم از جملهء دين بود . و راه دين را به طعام خوردن حاجت است ، كه مقصود همهء سالكان ديدار حق - تعالى - است ، و تخم آن علم و عمل است ، و مواظبت بر علم و عمل بىسلامت تن ممكن نيست ، و سلامت تن بىطعام و شراب ممكن نيست ، بلكه طعام خوردن ضرورت راه دين است ، پس از جملهء دين باشد . و براى اين گفت حق - تعالى -
كُلُوا مِنَ الطَّيِّباتِ و اعْمَلُوا صالِحاً
[ 1 ] . ميان خوردن و عمل صالح جمع كرد .
پس هر كه طعام براى آن خورد تا وى را قوّت علم و عمل باشد و قدرت رفتن راه آخرت ، طعام خوردن وى عبادت بود ، چنان كه رسول ( ص ) گفت كه « مؤمن را بر همه چيزى ثواب بود ، تا [ 2 ] لقمهاى كه در دهان خود نهد يا در دهان اهل خود . » و اين براى آن گفت كه مقصود مؤمن از اين همه راه آخرت بود .
و نشان آنكه طعام خوردن از راه دين بود آن باشد كه به شره طعام نخورد و از حلال خورد و به قدر حاجت خورد و آداب خوردن نگاه دارد .
بدان كه در خوردن سنّتهاست : بعضى پيش از خوردن ، و بعضى پس از
هامش
[ 1 ] ( قرآن ، 23 - 51 ) ، اى پيغامبران ! پاك خوريد و حلالخوريد و كار نيكو كنيد .
[ 2 ] تا ، حتى .