فَقِنا عَذابَ النَّارِ
[ 1 ] .
تَبارَكَ الَّذى جَعَلَ في السَّماءِ بُرُوجاً و جَعَلَ فيها سِراجاً و قمراً منيراً
[ 2 ] .
چون آواز رعد شنود بگويد : سُبحانَ مَن
يُسَبِّحُ الرَّعدُ بحَمدِه و الملائكةُ مِن خِيفَتِهِ
[ 3 ] . و به وقت صاعقه بگويد : اللّهمّ لا تقتلنا بغضبك و لا تهلكنا بعذابك و عافنا قبل ذلك [ 4 ] . و به وقت باران بگويد : اللّهمّ اجعله سقيا هنيئا و صبّا نافعا و اجعله سبب [ 5 ] رحمة و لا تجعله سبب عذاب [ 6 ] .
در وقت خشم بگويد : اللّهمّ اغفر لي ذنبى و اذهب غيظ قلبى ، و اجرنى من الشّيطان الرّجيم [ 7 ] .
در وقت هراس و بيم بگويد : اللّهمّ انّا ندر أبك [ 8 ] في نحورهم و نعوذ بك من شرورهم [ 9 ] .
چون جايى درد كند ، دست بر آن نهد و بگويد : بسم اللّه - سه بار - و اعوذ باللّه و قدرته من شرّ ما اجد و احاذر [ 10 ] - هفت بار .
چون اندوهى رسد بگويد : لا إله الّا اللّه العلىّ الحكيم ، لا إله الّا اللّه ربّ العرش العظيم [ 11 ] .
هامش
[ 1 ] ( قرآن ، 3 - 191 ) ، خداوند ما ، اين به گزاف و باطل نيافريدى ، پاكى و بىعيبى تو را پس بازدار از ما عذاب آتش .
[ 2 ] ( قرآن ، 25 - 61 ) ، با بركت آن خداى كه در آسمان برجها كرد ، و در آن چراغى نهاد [ روز را ] ، و ماهى تابنده [ شب را ] .
[ 3 ] ( قرآن ، 13 - 13 ) ، [ پاكى و بىعيبى آن را كه ] تسبيح مىكند و مىستايد رعد ، و فريشتگان هم مىستايند او را از بيم .
[ 4 ] خدايا ما را به خشم خود مكش ، و به عذاب خود هلاك مكن ، و پيش از فرا رسيدن آن از ما درگذر .
[ 5 ] در احياء : صيب ، ( باران سخت ) آمده است .
[ 6 ] خدايا آن را سيرابيى ساز گوارا و فروريختنى سودمند ، و آن را سبب بخشايش ساز ، و سبب عذاب مگردان .
[ 7 ] خدايا گناه مرا بيامرز ، و خشم دلم را فرونشان و مرا از ديو رانده شده در پناه گير .
[ 8 ] در احياء : انا نجعلك .
[ 9 ] خدايا ما به يارى تو بر سينهء دشمنان مىكوبيم ، و از آزارشان به تو پناه مىبريم .
[ 10 ] به خدا و نيرويش پناه مىبرم ، از زيان آنچه مىبينم و پرهيز مىكنم .
[ 11 ] جز خداوند بلند پايه و دانا خدايى نيست ، خدايى نيست جز خداوند عرش ( تخت ) بزرگ .