هنگام متصدى خلافت نقل شده :
« اقيلونى اقيلونى فلست بخير منكم و على فيكم » « مرا رها كنيد ! مرا رها كنيد ! من بهتر از شما نيستم در حالى كه على ( ع ) در ميان شما است » ! از جهات زيادى با هم تفاوت دارد كه يكى از آنها اين است كه مردم در آن زمان آمادگى كافى براى پذيرش حق و عدالت داشتند زيرا تعليمات پيامبر در گوش آنها بود و هنوز فراموش نشده بود ، تأييد گفته بالا وضعى است كه پس از بيعت امام ( ع ) پيش آمد زيرا امام ( ع ) در روز دوم خلافت خويش منبر رفت و اعلام كرد راه و رسم من همان روش پيغمبر است .
هيچ كس بر ديگرى برترى ندارد ، و اگر سابقه و كوشش بيشترى در اسلام داشته باشد پاداش او در قيامت با خدا است ، و اضافه كرد ، فردا كسى نگويد ، فرزند ابو طالب ما را از حقوق خود محروم كرد ، زيرا همه بنده خدايند ، و بيت المال مال خدا است و بطور مساوى بين همه تقسيم مىشود ، فردا همه حاضر شوند تا اموالى كه موجود است بين آنها تقسيم گردد ، عرب را بر عجم امتيازى نيست .
امام ( ع ) فرداى آن روز به « عبيد اللّه ابن ابى رافع » كاتب خويش .
دستور داد از مهاجرين شروع كند ، سپس به انصار و ساير مسلمانان هر كدام سه دينار بدهد .
از اين تقسيم جز « طلحه » ، « زبير » ، « عبد اللّه بن عمر » « سعيد بن عاص » و « مروان حكم » كسى سرباز نزد ، عبيد اللّه جريان را به امام ( ع ) گزارش داد .
هنگامى كه مردم در مسجد بودند اين گروه در گوشهء از مسجد كنار يك ديگر نشستند و با يكديگر آهسته صحبت مىكردند ، پس از آن « وليد بن عقبة » نزد امام ( ع ) آمد و گفت تو در روز « بدر » بستگان نزديك ما را كشتى اما امروز ما
ترجمه گويا و شرح فشرده اى بر نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 408
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٠٨