خطبه - 71 : « از سخنانى است كه امام ( ع ) در نكوهش جمعى از اهل عراق فرموده است » :
اما بعد اى مردم عراق ! شما به زن باردارى مىمانيد ( 171 . ) كه در آخرين روزهاى دوران حمل ، جنين خود را سقط كند ، و سرپرستش بميرد ، و بيوگيش به طول انجامد ، و ميراثش را بستگان ، دور دستش ببرند .
آگاه باشيد به خدا سوگند من به ميل خود بسوى شما نيامدم بلكه از روى ناچارى بود ( 172 . ) به من خبر رسيده كه مىگوئيد : « على خلاف مىگويد » ! ! خدا شما را بكشد ، به چه كسى دروغ بستهام ؟ آيا به خدا دروغ بستهام كه خود نخستين مؤمن به او هستم ( 173 . ) يا بر پيامبرش كه نخستين مصدقش بودهام ؟ نه اين طور نيست .
به خدا سوگند ( آنچه گفتهام واقعيتى است ) كه شما از آن پنهان بوديد ، و اهل درك آن نبوديد اگر شما ظرفيت داشته باشيد بدون انتظار پاداش ، پيمانه فكر شما را از علم و دانش پر مىكنم ، « و به زودى خبر آن را خواهيد فهميد » خطبه - 72 : « از خطبههائى است كه امام ( ع ) در آن طرز فرستادن درود بر پيامبر ( ص ) و آل او را به مردم ياد مىدهد » ( 174 . ) .
« درود بر پيامبر ( ص ) » بار خدايا ! اى گسترانندهء گستردهها ! و اى نگهدارندهء آسمانها و اى كسى كه دلها را با فطرت مخصوص آفريدى ، هم آنان كه سرانجام بدبخت شدند و هم آنان كه سعادتمند گرديدند ،
ترجمه گويا و شرح فشرده اى بر نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 169
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٦٩