اين روايات كه نظير آن در روايات اهلبيت بسيار است ، به ما مىآموزد كه ما بايد در هر حال و براى هر كار اعتماد به خدا داشته باشيم . از همه بريدن و به خداوند متعال پيوستن ، مايهء سعادت است . از خدا بريدن و به ديگران چشم اميد داشتن ، جز نگرانى ، نااميدى و شقاوت و چيز ديگرى در بر نخواهد داشت . آنچه انسان را از غم و غصه ، دلهره و اضطراب خاطر ، ترس و وحشت از آينده و يا از ديگران نجات مىدهد ، اعتماد به خداست و آنچه غم و غصه مىآورد ، دلهره و اضطراب خاطر را زياد مىكند ، چشم اميد به ديگران داشتن است . پروردگار عالم در قرآن به اين نكته در آيات فراوانى اشاره مىكند : خداوند مىفرمايد : وَمَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَيَزْرُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَايَحْتِسَبُ وَمَنْ يَتَوكَّلْ عَليَ اللّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ انَّ اللّهَ بَالِغُ امْرِهِ قَدْجَعَلَ اللّهُ لِكُلّ شَيءٍ قَدْراً . « 1 » هر كه تقوا پيشه كند - رابطهء او با خدا محكم باشد - پروردگار عالم در بنبستها براى او راه فرار و چاره مىآفريند و از راهى كه اميد ندارد ، به او روزى مىدهد . هركه به خدا اعتماد كند ، خدا او را كفايت مىكند . همانا خداوند قدرت بر همهچيز دارد و براى هر چيزى مقدرى قرار داده است . اين آيهء شريفه به ما مىآموزد ؛ مقدر كسى كه توكل به خدا كند ، اعتماد به خدا داشته باشد ، سعادت است و پروردگار عالم يار و مدد كار او است . اين آيهء شريفه به ما مىآموزد ؛ فقط اعتماد به خدا چارهساز ، بها براى هر چيز و نردبان براى هر نارسايى است :
« 2 » پروردگار عالم در قرآن مىفرمايد