زندگانى چهارده معصوم ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 147

« 1 » مثل افرادى كه به غيرخداوند تكيه كنند - و آنان را دوست ، يار و كمك كار خود پندارند - مثل عنكبوت است كه خانه مىسازد . معلوم است كه خانهء عنكبوت بسيار سست و بىبنياد است . يك باد مختصر ، يك باران بسيار كم آن را نابود مىكند . انسان وقتى عزيز است ، پابرجاست ، وقتى مورد عنايت خاص خدا است كه اميدى جز به خدا نداشته باشد و الا حوادث و طوفانهاى روزگار و برخوردها او را و اميدش را نابود مىكند . عِزُّالْمُؤمِنِ غِنَاهُ عَنِ النَّاسِ ، مَنِ انْقَطَعَ الي غَيْرِاللّهِ وَكَلَهُ اللّهُ الَيْهِ . « 2 » ابا صلت مىگويد : « بعد از شهادت حضرت رضا ( ع ) ، مطرود مأمون عباسى شدم و به زندان افتادم و چون اميدم به مأمون و سركردگان و اميران و ديگر دست اندركاران حكومت بود ، يك سال زير غل و زنجير ماندم . شبى توسل به خدا يافتم و خدا را به اهل‌بيت قسم دادم . اميدم را از همه قطع كردم و به او پيوستم . ناگهان جوادالائمه ( ع ) را در زندان ديدم . چون چشمم به ايشان افتاد ، گريه كردم ؛ گله كردم كه چرا به داد من نمىرسيد . فرمود : « ابا صلت چه‌وقت خواستى و نيامدم ؟ » سپس دست مرا گرفت و از ميان زندانبانها بيرون آورد و فرمود : « برو به اميد خدا كه ديگر به تو دسترسى پيدا نخواهند كرد . » « 3 » تذكرى كه اينجا بايد داده شود ، اين است كه توسل به امام جواد ( ع ) براى امور دنيويه ؛ گرفتاريها ؛ غمها و غصه‌هاى بزرگ ؛ دردهاى بىدرمان معنوى و ظاهرى بسيار مؤثر است . حتى اهل تسنن نيز بسيار به قبر مطهرش متوسل مىشوند .