احكام مزبور ، برخى مالى و برخى بدنى هستند ، تابا زحمات بدنى وتمرين استقامت در برابر هواى نفس و مال ، اصلاح باطن به وجود آيد .
در 2 لغزش اوّل ، بايد يك برده آزاد كند و اگر نبود يا نتوانست ، بايد دو ماه پياپى روزه بگيرد ، و اگر نتوانست بايد 60 نفر محتاج را غذا دهد . در لغزش سوّم بايد ده نفر محتاج را غذا دهد و اگر نتوانست بايد سه روز روزه بگيرد .
در لغزش چهارم و پنجم و ششم و هفتم بايد يك برده آزاد كند و يا دو ماه پياپى روزه بگيرد و يا 60 محتاج را غذا دهد .
در لغزش هشتم و نهم و دهم بايد يك برده آزاد كند و يا ده محتاج را غذا و لباس بدهد .
در لغزش يازدهم و دوازدهم بايد هم يك برده آزاد كند و هم 60 روز پياپى روزه بگيرد و هم 60 محتاج را غذا بدهد مگر اين كه بردهاى نباشد يا نتواند .
غذاى محتاجان بايد مطابق غذاى غالب مردم باشد ، البته فقها گفتهاند كه در گندم و نان احتياج به خورش همراه آنها نيست و همان مقدار گندم و نان كافى است ، ولى در امثال كفارهء قسم ، برخى از فقها معتقدند بايد پائينتر از سطح معمول داخل خانهها نباشد .
در لباس بايد لااقل يك دست پيراهن و شلوار يا يك پيراهن بلند تقريبا عربى باشد .
كفاّرات مالى در حكم دين و چون بدهىهاى ديگر مىباشد كه حتما پس از مرگ شخص از تركهاش بايد داده شود .
درست است كه كفاّرات از نظر مالياتهاى يك حكومت ، چيز مهمّى
مالكيت ها ( فارسى ) — صفحة 147
مساهمون: الشيخ محمد علي الگرامي القمي
ص١٤٧