مردام
(
merd m
) ا . ع . مرد بىخير و كسى كه در وى خير نباشد .
مردان
(
mard n
) ا . پ . ج . مرد .
و مردان علوى : هفت كوكب سياره .
و هفت اوتاد كه بزرگان عالم غيباند .
مردان
(
mord n
) ص . ع . ج . امرد .
مردانگى
(
mard nagi
) ا . پ .
رجوليت و مردمى و جوانمردى . و همت . و شجاعت و بهادرى . و جرأت و دليرى .
و عرصهء مردانگى : ميدان جنك و رزمگاه و ميدان كشتىگيرى .
مردانه
(
mard ne
) ص - م ف .
پ . دلير و بهادر و بىباك . و دليرانه و بهادرانه . و با زور و قوت . و منسوب و متعلق به مرد ضد زنانه . و مردانه شدن و يا مردانه كردن : بيرون شدن و يا بيرون كردن زنان را از جائى براى آمدن مردان .
مردانى
(
mard ni
) ص . پ .
زنى كه در زى مردان در آيد .
مرداوژن
(
mard - avjan
) ا . پ .
دلير و شجاع . و بهادر . و جنگجو و نبرد آزما . و جوانمرد . و سخى . و شراب زوردار .
مردآهنگ
(
mard - hang
) ا . پ .
نوعى از سلاح كج و منحنى مانند چوگان كه مردم آهنك نيز گويند .
مردباز
(
mard - b z
) ص . پ .
زن بدكار و روسپى .
مردبازى
(
mard - b zi
) ا . پ .
بدعملى و زناكارى و قحبگى .
مردبان
(
mardob n
) ا . پ . نردبان .
مردبچه
(
mard - bace
) ا . پ .
فرزند مرد دلير و بهادر .
مردة
(
maradat
) ع . ج . مارد .
مردة
(
maraddat
) ا . ع . بازگشت .
و سود و فايده . يق : هذا الامر لا مردة فيه : در اين كار سودى نيست .
مردد
(
moraddad
) ص . ع . رجل مردد : مرد دو دله و سرگشته كه بيرون شد كار نداند . و هلاكشونده .
مردد
(
moradd d
) ص - م . ف .
پ . مأخوذ از تازى - بىقرار و ناپايدار .
و بىثبات و متردد و دو دله و پريشانخاطر .
و مردد بودن : بىقرار و ناپايدار بودن .
و پريشان خاطر بودن . و مردد شدن :
دو دله شدن و پريشان خاطر گشتن .
مردد
(
moradded
) ص . ع . بسيار گرداننده . و كسى كه ترديد مىكند .
مردرو
(
mard - rov
) ا . پ . راه .
و راه تنك و معبر و گذرگاه .
مرد روغن
(
mard - rovqan
) ا .
پ . منى و آب مرده
مردرى
(
mord - ri
) ا . پ .
مردهرى . ر . مردهرى .
مردريك
(
morda - rik
) ا . پ .
مرده ريك .
مردريگ
(
morda - rig
) ياى مجهول . ا . پ . نوعى از ريگ كه زرگران براى جلا دادن به كار مىبرند . و ريگ نرم .
مردس
(
merdas
) ا . ع . سنككوب .
مردشت
(
mar - dact
) ا . پ . جائى در فارس .
مردشناسى
(
mard - cen si
) ا .
پ . علم به معرفت مردمان .
مردشوى
(
mord - cuy
) ا . پ .
غسال و مرده شوى .
مردع
(
merda '
) ا . ع . تير پيكان فتاده . و تير تنك سوفار . و كسى كه بىنيل مقصود از جائى بازگردد . و كشتيبان كاهل و تنبل . و كوتاه بالا . و آنكه بر وى اثرى از بوى خوش باشد .
مردع
(
moradda '
) ا . ع . آنكه در وى اثرى از بوى خوش باشد .
مردغة
(
mardaqat
) ا . ع . ما بين گردن و ترقوه . و گوشت پارهء ميان سر بازو و استخوانهاى سينه . و مرغزار نيكو . ج :
مرادغ .
مردف
(
mordef
) ص . ع . كسى كه ديگرى را در پس خود مىنشاند .
مرد قوش
(
mardaquc
) ا . ع .
مأخوذ از مرد گوش و بمعنى آن . و نيز زعفران .
و بوى خوشى مايل بسرخى و سياهى كه زنان بدان شانه آلايند . و نرم گوش .
مردك
(
mardak
) ا . پ . مصغر مرد . يعنى مرد خرد . و ابله و احمق . و مصاحب دون و فرومايه . و مغرور و خود بين . و دون همت .
مرد كار
(
mard - k r
) ا . پ .
مردكنندهء كار . و دلاور و بهادر و پهلوان .
مردگان
(
mordag n
) پ . ج .
مرده .
مردگوش
(
mard - guc
) واو مجهول . ا . پ . مرزنجوش .
مردگى
(
mardagi
) ا . پ . لواط .
مردگى
(
mordagi
) ا . پ . مرگ و فوت .
مردگير
(
mard - gir
) ا . پ .
يك نوعى سلاحى كج مانند چوگان كه مرد آهنگ نيز گويند .
مردگيران
(
mard - gir n
) ا . پ .
جشنى مر مردمان قديم ايران را كه در پنج روز آخر اسفندارمذ كه پنجروز آخر سال است گيرند و در اين چند روز زنان بر مردان تسلط يابند و هر آرزوئى كه دارند به فعل رسانند و در شبانه روز اول اين پنجروز جهت دفع كژدم رقعهء كژدم نويسند .