لدح
(
ladh
) م . ع . لدحه لدحا ( از باب فتح ) : نرم نرم به كف دست بر پشت آن زد .
لدد
(
ladad
) م . ع . لد لددا ( از باب سمع ) : سخت خصومت و سخت پيكار گرديد . و كذا لدد لددا .
لدروه
(
ladruh
) ا . پ . نام قلعهاى در هندوستان .
لدس
(
lads
) لدسه لدسا ( از باب نصر ) : ليسيد آن را به زبان . و لدس فلانا : زد فلان را با دست . و لدس زيدا بحجر : سنگ انداخت بزيد .
لدس
(
lads
) ا . ع . سست و نرم از مردم و از هر چيزى .
لدغ
(
ladq
) م . ع . لدغته العقرب و الحية لدغا و تلداغا ( از باب فتح ) :
گزيد او را كژدم و مار . و لدغه بكلمة : طعن كرد او را بسخن .
لدغاء
(
lodaq '
) ص . ع . ج : لديغ . يق قوم لدغاء : گروه غيبت كنندگان مردم .
لدغة
(
ladqat
) ا . ع . نيش و گزيدگى زهر دار .
لدغى
(
ladq
) ع . ج . لديغ (
ladiq
) .
لدك
(
ladk
) و (
ladak
) م . ع . لدك به لدكا و لدكا ( از باب سمع ) : در چفسيد بدان .
لدم
(
ladm
) ا . ع . آواز سنگ و جز آن كه بر زمين افتد و آواز سخت نكند .
لدم
(
ladm
) ص . ع . رجل فدم ثدم لدم : از اتباع فدم است يعنى مرد كند فهم .
لدم
(
ladm
) م . ع . لدمه لدما ( از باب ضرب ) : زد او را . و لدمت المراة وجهها : طپانچه زد آن زن بر روى خود . و لدم فلانا بشيىء ثقيل يسمع صوته :
زد فلان را به چيزى سنگين كه آوازش شنيده شد .
و لدم الثوب : در پى كرد جامه را و اصلاح آن نمود . و نيز لدم : كوماچ را به كف زدن ناپهن شود .
لدم
(
ladam
) ا . ع . حرمت در خويشاونديها و قرابتها . و اللدم اللدم : يعنى حرمت ما حرمت شماست و خانهء ما خانهء شما و فرقى ميان ما و شما نيست و اين عبارت وا وقتى گويند كه مراد تاكيد در مخالفت باشد .
لدم
(
ladam
) ع . ج . لادم (
l dem
) .
لدمة
(
ladmat
) ا . ع . لدمة من خبر :
پاره و اندكى از خبر .
لدن
(
ladn
) ص . ع . نرم از هر چيزى . ج :
لدن (
lodn
) و لدان . يق رمح لدن و رماح لدن .
لدن
(
lodn
) ع . ج . لدن (
ladn
) .
لدن
(
ladon
) ص . ع . طعام لدن :
گندمى كه نان و طبيخ آن نيكو نگردد .
لدن
(
ladon
) و (
ladan
) و (
lodon
) و (
lodn
) و (
laden
) و (
ladne
) ا . ع .
بمعنى نزد ظرف زمانى و يا مكانى غير متمكن است و اضافه مىشود بما بعد خود و آن را جرمى دهد و كلمهء من بر آن داخل مىگردد . قوله تعالى :
مِنْ لَدُنَّا
.
لدنة
(
lodonnat
) و (
ladonnat
) ا .
ع . حاجت و نياز .
لدنى
(
ladoni
) و (
ladonni
) ص . پ .
- ماخوذ از تازى - الهامى و هر چيزى كه شخص بدون تعليم از پيش خود درك كرده باشد .
لدود
(
ladud
) ا . ع . داروئى كه با دارو دان در يكى از دو كرانهء دهان ريزند . ج : الدة .
المثل : جرى منه مجرى اللدود .
و نيز لدود : دردى كه در دهان و گلو حادث شود .
لدود
(
ladud
) ص . ع . سخت خصومت كننده .
لدود
(
lodud
) م . ع . لد لدا و لدودا مر . لد .
لدون
(
ledun
) ع . ج . لدة (
ledat
) .
لدونة
(
lodunat
) م . ع . لدن لدانة و لدونة مر . لدانة .
لدوى
(
ladaviyy
) ص . ع . منسوب به لدى (
lad
) .
لدى
(
lad
) ا . ع . لغة فى لدن بمعنى نزد . قوله تعالى :
وَ أَلْفَيا سَيِّدَها لَدَى الْبابِ .
و لديك و لديكما و لديكم و لديه و لديهما و لديهم يعنى نزد تو و نزد شما و نزد او و نزد آنها .
لديد
(
ladid
) ا . ع . دارو كه در كرانهء دهان ريزند . ج : الدة (
aleddat
) .
لديدان
(
ladid ne
) ا . ع . بصيغهء تثنيه :
دو كرانهء گردن از پس گوش . و دو كرانهء رود .
و دو كرانهء وادى . و دو كرانهء از هر چيزى .
لديدة
(
ladidat
) ا . ع . مرغزار پاكيزهء با شكوفه .
لديس
(
ladis
) ص . ع . فربه . و ناقة لديس : ماده شتر آگنده گوشت .
لديغ
(
ladiq
) ص . ع . مار و يا عقرب گزيده . يق رجل لديغ و امراة لديغ .
ج . لدغى (
ladq
) . و نيز : لديغ : غيبت كنندهء مردمان . ج : لدغاء (
lodaq '
) . يق رجل لديغ و قوم لدغاء .
لديم
(
ladim
) ا . ع . جامهء كهنه و جامهء در پى كرده .
لذ
(
lazz
) ا . ع . خواب .
لذ
(
lazz
) ص . ع . با مزه و مزهدار . و ماء لذ :
آب خوش و گوارا و شيرين .
لذ
(
lozz
) ع . ج . لذيذ .
لذات
(
lazz t
) ع . ج . لذة (
lazzat
) .
لذات
(
lazz t
) ا . پ . - ماخوذ از تازى - خوش آينديها و خوشيها و خرسنديها . و لذات حسيه : خوشيهائى كه بحواس ظاهره درك شوند .
و هادم اللذات : مرگ .