و رباب . و عود الدرقة : ريشهء گياه انغوزه .
و ام العود : هزار خانهء شكنبه .
عود
(
ud
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - چوبى سياه رنگ كه جهة بخور سوزانند و بوى خوش از دود آن برآيد . و نام سازى كه نوازند .
و عود سيمين : دم صبح . و عود صليب : داروئى كه فاوانيا و كهيانا نيز گويند . و يك نوع چوبى كه آتش براى كار نكند و هر چند آن را بشكنند مربع برآيد و كارههاى آن مربع باشد . و چوب سه گوشهاى كه براى تعويذ كودكان برشته كشند و بر آنها بياويزند . و صبحدم و دم صبح . و عود قمارى :
نوعى از عود كه از كمار مىآورند . و عود گلابى : سپيدى و سياهى . و عود و گلاب :
نيز سپيدى و سياهى .
عود
(
ovvad
) ع . ج . عائد .
عودان
(
ud ne
) ا . ع . بصيغهء تثنيه : منبر آن حضرت و عصاى وى صلى اللّه عليه و آله .
حديث شريح : انما القضاء جمر فادفع الجمر عنك بعودين اى بشاهدين .
عودة
(
avdat
) ا . ع . مؤنث عود يعنى ماده شتر و يا گوسپند كلانسال .
عودة
(
avdat
) م . ع . عاد عودا و عودة . مر . عود .
عودة
(
evadat
) ع . ج . عود .
عودت
(
avdat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بازگشت و برگشت و رجعت و مراجعت .
عود سوز
(
ud - suz
) ا . پ . مجمر . و مجمرى كه در آن بوى خوش مىسوزانند .
عودق
(
avdaq
) و عودقة
(
avdaqat
) ا . ع . ابزارى آهنين با شاخههاى سركج كه بد آن دول و جز آن را از چاه برآرند .
عودقة
(
avdaqat
) ا . ع . آهنى سركج كه بر آن گوشت پارهاى نصب كنند براى صيد گرگ و جز آن تا هنگام او باريدن در گلويش آويزد .
عودقة
(
avdaqat
) م . ع . عودق عودقة :
دست انداخت در اطراف حوض مانند طالب چيزى . و به گمان كارى كرد كه يقين آن را نداشت . و عودق الرجل : برآورد آن مرد با عودقة آنچه در چاه بود .
عودى تخت
(
udi - taxt
) ا . پ .
آسمان .
عوذ
(
avz
) ا . ع . از اعلام است .
عوذ
(
avz
) م . ع . عاذ عوذا و معاذا و معاذة و عياذا ( از باب نصر ) : پناه برد و اندخسيد . و عاذ بالله : پناه برد به خدا .
و عوذا بالله منك : پناه مىبرم به خدا از تو .
عوذ
(
uz
) ع . ج . عائذ .
عوذ
(
avaz
) ا . ع . پناه جاى . و كراهت .
و برگ فروريختهء از درخت . و ناكس و فرومايه . و افلت منه عوذا : ناپديد شدم از وى از ترس و اين را در وقتى گويند كه شخص را تهديد بر زدن كرده باشند و يا شخص را زده و تهديد بر قتل نموده باشند . و ما تركت فلانا الا عوذا : ترك نكردم فلان را مگر از روى كراهت .
عوذ
(
ovaz
) ع . ج . عوذة .
عوذ
(
ovvaz
) ا . ع . گياه در بن خار رسته و يا در زمين درشت و دشوار كه شتر بدان نرسد . و مرغى كه پيوسته در كوه و جز آن پناه گرفته ماند . و گوشت بر استخوان چسبيده .
و منه : اطيب اللحم عوذه .
عوذان
(
uz n
) ع . ج . عائذ .
عوذة
(
uzat
) ا . ع . افسون . و تعويذ .
ج : عوذ .
عور
(
avr
) م . ع . عاره عورا ( از باب نصر ) : يك چشم گردانيد او را . و عاره عورا ( از باب نصر و ضرب ) : گرفت آن را و برد آن را و يا هلاك كرد آن را . و ما ادرى اى الجراد عاره اى الناس ذهب به .
عور
(
ur
) ص . پ . برهنه و عريان و بىلباس و پوشاك .
عور
(
ur
) ع . ج . اعور . و ج . عوراء .
عور
(
avar
) م . ع . عور عورا ( از باب سمع ) : رفت بينائى يك چشم وى . و يك چشم گرديد . و كذا عار يعار ( بالاعلال ) .
عور
(
avar
) ا . ع . فساد . قولهم : عور الرحمن ما ولى العور اى افسد ما ولاه الفساد .
عور
(
avar
) ص . ع . بد باطن و زشت بد سرشت .
عوراء
(
avr '
) ص . ع . عين عوراء :
چشم يكتائى . ج : عور . و نيز عوراء : زن يك چشم . و زنى كه يكى را دو بيند . و دشت بىآب .
عوراء
(
avr '
) ص . ع . كار قبيح و زشت .
و سخن زشت . و فحش .
عورات
(
avr t
) و (
avar t
) ع . ج .
عورة . و نيز عورات : ساعتهائى كه در آن كشف عورت سزاوار است و هى ثلاث عورات اى ثلاث اوقات : قبل صلوة الفجر و عند نصف النهار و بعد العشاء الا خيرة .
عوران
(
ur n
) ص . ع . ركية عوران : چاه شكستهء ريخته ( مذكر و مؤنث و واحد و جمع در وى يكسان است ) . و نيز عوران : ج . اعور . و عوران قيس :
نام پنج نفر شاعر .
عورة
(
avrat
) ا . ع . اندام شرمگاه مردم يعنى از ناف تا زانو . و هر چه از ديدن و نمودن آن شرم آيد . ج : عورات و عورات .
و رخنهء در سرحد ملك و در صف لشكر و در حصارى كه از آن بيم باشد . و ساعتى كه در آن كشف عورت سزاوار بود . و يك چشمى .