بعد از آن
Culpeper
آن را بهعنوان يك مدر عالى و درمانكننده اسكوربوت توصيه مىنمايد و در قرن هيجدهم در فرانسه در امر درمان وارد مىشود .
ايران در نيمه دوم قرن نوزدهم ميلادى با آن آشنا شده . خواص و موارد مصرف آن در پزشكىنامه آمده است . در اين كتاب مقدار خوراك الكلاتور ساده و مركب آن از 10 تا 30 گرم ، عصاره 5 - 2 گرم ، شربت 60 - 20 گرم ، افشره 30 - 20 گرم و دمكرده 50 - 20 گرم در 1000 گرم آب براى درمان اسكوربوت ذكر شده همچنين جويدن برگ در مورد خونريزى لثه سودمند دانسته شده است .
قسمت مورد استفاده گياه برگ و قسمتهاى هوائى مىباشد .
تركيبات شيميائى :
گياه داراى گلوكزيدى به نام
Glucococh learine
مىباشد كه بر اثر آنزيم ميروزين موجود در گياه هيدروليز مىشود ، اسانس مركب از سنهول ايزوبوتيليك
Senevol Isobutilique
كمى سنهول بنروليك ، ليمونن ، مواد پكتيكى ، رزين ، تانن ، ماده قند به نام
Cochlearine
، آثارى ازيد و املاح معدنى و ويتامين
C
به مقدار زياد .
خواص درمانى :
ضد اسكوربوت قوى ، مدر ، مقوى معده ، ضدعفونىكننده ، صفراآور ، ضد سم و خلطآور مىباشد . در اثر خشك شدن قسمتى از خواص آن از بين مىرود براى حفظ خواص به افشره گياه تازه 60 درصد قند اضافه مىكنند .
موارد مصرف درمانى :
در اسكوربوت ، آب آوردن انساج ، خيز ريوى ، نزلههاى مزمن ، فلج ، سرگيجه ، لكوره ، تب نوبه ، آفت و بثورات جلدى از گياه استفاده مىشود .
جويدن برگ به سفت شدن لثههاى نرم و تسكين درد آن كمك مىكند .
احتياط :
در حالات التهابى ، طپش قلب ، ناراحتيهاى تيروئيد و احتقان مغز مصرف گياه با احتياط كامل و تحت نظر پزشك بايد انجام گردد .
اشكال داروئى :
دمكرده 50 - 20 در هزار قطعات گياه تازه به مقدار 3 فنجان در روز
افشره گياه 100 - 50 گرم در يك پوسيون براى يك روز