ميعه عصاره درختى است كه منبت او در روم است و ميعه دو نوع است . نوعى از او ميعه سايل است و اين نوع را عسل لبنى گويند و بعضى از او سپيد و بعضى سرخ باشد . و نوع ديگر را ميعه يابسه گويند ، يعنى ميعه خشك و او پوست نباتى است كه به تازى او را لبنى گويند و درست آن است كه لبنى نام درختى است . و ميعه چيزى است كه به شبه صمغ از او سيلان كند . و سيلان و ميعان يكى است . در لغت عرب ميعه يابس به لون سرخ است و خاك خام است و در طعم او شيرينى به هم آويخته است . ابو جريح گويد ميعه صمغ درختى است و او را با پوست از درخت جدا كنند و فشار دهند و آنچه از او به مجرد فشردن بيرون آيد او را ميعه سايله گويند . « 1 » عبد الله و حسين پسران بسطام گويند : احمد بن رياح طبيب گويد : داروى ذيل را بر امام عرض كردم براى درد پشت و شكم راضى شد . فرمود : لبنى عسل خشك و ريشه انجدان از هر يكى ده مثقال و از افتيمون دو مثقال هر يكى را جداگانه كوبيده از يك پارچه ابريشم و غيره صاف مىكنيد جز افتيمون كه آن احتياج به صاف كردن ندارد ، بلكه تنها نرم كوبيده و همه اينها با عسل كف گرفته شده خمير مىكنند و موقع خواب هر شب دو مثقال با آب گرم سرد شده مىخورند . « 2 »