ميخك در يك قنينه ( خُم ) خشك مىگذارى و سر آن را محكم مىبندى ، سپس به روى آن گل ماليده در تابستان به اندازه يك روز و در زمستان دو روز در برابر آفتاب مىگذارى بعد آن را بيرون آورده نرم مىكوبى ، سپس آن را با آب باران تر مىكنيد مانند ماليدن عطر بر لباس بعد آن شخص به پشت مىخوابد و اين ميخك كوبيده را بر آن طرف كج مىمالند و تا آنوقت مىخوابد كه ميخك خشك شود و پس از اينكه خشك شد خدا آن باد را برمىدارد و بر حالت اولى برمىگردد . صباح بن محارب گويد : رفيقان ما رفتند و اين مژده را به شبيب بن جابر دادند ، او نيز با آنچه امر كرده معالجه كرد و به بهترين حال به يارى خدا ، برگشت . « 2 » ميخك را به عربى قرنفل مىگويند . ميخك داراى بوى معطر و طعم تند و سوزندهاى است كه آن را در اغذيه و دارو به كار مىبرند . ميخك مقوى ، هضم كننده ، ضدعفونى و بىحس كننده است كه از اين جهت براى رفع درد دندان مؤثر و براى بيمارى سل نيز خوب مىباشد . ميخك را به انگليسى
مىنامند و مزاج آن در درجه دوم گرم و خشك است و نافع بوى بد دهان ، ضعف معده ، جگر و طحال ، سودا ، قى ، ضعف لثه و دندان ، بادهاى درونى ، سكسكه ، قولنج ، سل و سرمهاش مقوى چشم است . ميخك داراى ماده اوژنول مىباشد . « 1 » به فارسى و تركى ميخك مىنامند و آن شكوفه درختى است و اصل نبات او معلوم نيست و احدى مشاهده نكرده و مخصوص جزاير چين است كه از ساحل دريا جمع مىكنند و قسم نر او به شكل دانه زيتون و قسم ماده آن به شكل ياسمين است و سياه تند بوى و با عطر قوى و تلخ در سوم گرم و خشك ، مفتح ، محلل ، مقوى دل ، معده ، جگر ، اعضاى باطنى ، دماغ ، باه ، هاضمه و مفرح و رافع قى مىباشد . « 2 » گياهى است يك ساله كه داراى برخى گونههاى پايا نيز مىباشد . برگهايش كشيده و نوك تيز و گلهايش معمولًا قرمز يا صورتى مىباشد . يكى از گلهاى زينتى است . « 3 »