كتب به نام مهرگياه ، وارد گرديده است ) . « 1 » تراوش مهرگياه با عسل آب خفيف تناول شود ، مراره و بلغم را بيرون مىدهد اما اگر از يك اوقيه بيشتر باشد سمّ است . اگر آن را با گوگردى كه آتش نديده مخلوط كنند و فرزجه شود ، خونريزى زهدان قطع مىشود . كسى كه از مهرگياه مسموم مىشود عوارض هفتگى زهدان در او پيدا مىشود و گونه‌اش سرخ گردد و چشمش بالا آيد و باد مىكند و تو گويى مست است . در اين حالت ، علاجش روغن و عسل است و اگر استفراغ كند مفيد است . « 2 »

ميخك گياهى است داراى شاخه‌هاى بلند و برگهاى باريك و دراز ، گلهايش درشت به رنگهاى سرخ و بنفش و سفيد در سر شاخه‌ها مىرويد و اقسام مختلف دارد ، يك قسم آن بوته‌اش كوچكتر و داراى گلهاى ريز و خوشبو ، قسم ديگر آن داراى گلهاى ريز بى بو است . در ميان كردها از آن براى تسكين درد دندان استفاده مىكنند . « 3 » ميخك درختچه‌اى است كه هميشه سبز است و در جزاير ملوك و آنتيل مىرويد و آن را در همان حال غنچه بودن مىچينند و در آفتاب خشك مىكنند . ميخك داراى بوى معطر و طعم تند و سوزنده است . در اغذيه آن را به‌عنوان ادويه استعمال مىكنند . و چون داراى خواص مقوى ، هضم كننده و معطر است ، در طب پودر و تنطور آن را استعمال مىكنند . اوژنول يا اسانس ميخك مايع معطر و ضدعفونى و بىحس كننده است كه براى دفع دردهاى دندان و نيز رفع درد وقتى كه ميناى دندان فاسد شده و به عصب رسيده است و نيز در مورد بيمارى سل آن را استعمال مىكنند . « 1 » صباح بن محارب گويد : نزد ابى جعفر ابن الرضا ( امام محمد تقى عليه السلام ) بودم ، گفتند : باد خبيث شبيب بن جابر را زده صورت و چشمهايش كج شده است . امام فرمود : پنج مثقال